Karan'dan...
Babamın sesinin kulaklarımda yankılandığı bir sabah, holdingin lüks ofisinde oturuyordum. Henüz on yedi yaşımda olmama rağmen babam bu işlere şimdiden alışmamı istiyordu. Taze yapılmış kahve kokusu etrafı sararken, elimdeki dosyalara göz gezdiriyordum. Ancak zihnim, Alya'ya kayıp gidiyordu. Babam, son birkaç aydır beni işlere daha fazla dahil etmeye başlamıştı ve bu durum benim hem okul hem de özel hayatımı sıkıştırıyordu.
Babamın sert sesi odayı doldurdu. "Karan, bir gün bu holdingin başına geçeceksin. Bu yüzden şimdi öğrenmen gereken her şeyi ciddiye almalısın. Gençlik bahanelerin bitti."
Derin bir nefes alarak babama baktım. "Ama ben hâla okuldayım. Bu kadar sorumluluğun altında nefes almak bile zor."
Babamın yüzündeki ifade hiç değişmedi. "Zorluklar seni güçlendirecek, Karan. Eğer başaramazsan, bu sorumluluklar seni ezer."
İçimdeki öfkeyi bastırarak başımı salladım. Odadan çıktığımda aklımda sadece tek bir şey vardı: Alya. Onun mükemmel duruşu, her şeyi kontrol altına alışı... Onun gibi bir lider olmak isterken bir yandan da ona olan duygularımla baş edemiyordum.
Ertesi okul günü...
Özel Livali Koleji'ndeki yoğun bir günün sonunda, Alya ile konsey toplantısı için öğrenci konseyi odasında buluştum. Okulun düzenleyeceği yardım etkinliği, Alya'nın liderliğinde şekilleniyordu ve bu projede onunla birlikte çalışmak zorundaydım.
Alya, masanın üzerinde duran dosyalara dikkatle bakıyordu. "Karan, yardım etkinliği için sponsorlarla görüşmeleri kim üstlenecek?" diye sordu.
Masanın diğer tarafından ona baktım. "Bunu hallederim. Sponsorlarla konuşmak benim işim. Ama organizasyon detayları için bir plana ihtiyacımız var."
Alya, kaşlarını çatarak bana döndü. "Bu kadar basit bir şeyi açıklamana gerek yok. Organizasyon benim işim, unutma."
Hafifçe gülümseyerek dosyaları elime aldım. "Her zaman bu kadar savunmacı mısın, Alya? Yoksa bu sadece bana özel mi?"
Alya, bana meydan okuyan bir bakış attı. "Eğer işini ciddiye alıyorsan, benimle uğraşmayı bırak ve bir çözüm öner."
Gülümsememi gizlemeye çalışarak başımı salladım. "Tamam, tamam. Sponsor listelerini hemen hazırlayıp size ileteceğim, leydim."
Alya, bu sözlerimden sonra bana öfkeyle baktı. "Bana leydim deme!"
Bu gerilim dolu işbirliği, aramızdaki duygusal karmaşayı daha da derinleştiriyordu. İkimiz de bu çekimin farkındaydık, ama bunu itiraf etmek bir sonraki adımdan çok uzaktı.
Akşam...
O akşam, babamın ofisine çağırıldım. Büyük, lüks odanın içindeki ağır hava hemen hissediliyordu. Babam, masasının arkasında otururken yüzünde her zamankinden daha ciddi bir ifade vardı.
"Karan, otur," dedi babam, derin bir nefes alarak.
Babamın yüzündeki gerginliği fark ederek oturdum. "Bir sorun mu var?"
Babam, birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından, sesini alçaltarak konuşmaya başladı. "Yelda hakkında konuşmamız gerekiyor. Sana şimdiye kadar söylemediğim bir gerçek var."
Kaşlarımı çattım. "Yelda mı? Ne hakkında?"
Babam, gözlerini benden kaçırarak devam etti. "Yelda benim biyolojik kızım değil."
Duyduklarım karşısında donup kaldım. "Ne? Yelda bunu biliyor mu?"
"Hayır," dedi babam, derin bir iç çekerek. "Ama bilmesi gerekecek. Annesiyle olan ilişkim... karışıktı. Ancak Yelda, bizim ailemizin bir parçası ve bu değişmeyecek. Ama onun bunu öğrenmesi kolay olmayacak."
Duyduklarıma inanamıyordum. "Bu gerçek, ailemizi nasıl etkileyecek? Yelda bunu öğrendiğinde her şey değişebilir."
Babam, omuzlarını silkerek bana baktı. "Senin güçlü olman gerekiyor, Karan. Ona destek olacaksın. Yelda, bu ailenin bir parçası olmaya devam edecek."
Babamın sözlerini sindirmeye çalışırken, Yelda'nın bu gerçeği öğrenmesi hâlinde neler olacağını düşünmeden edemedim.
Alya ile aramızdaki karmaşık duygular ve babamın Yelda'yla ilgili sırrıyla daha da ağırlaşan sorumluluklarımın arasında sıkışmıştım. Alya ile işbirliği yapmak, hem ona yakınlaşma hem de aramızdaki gerilimi arttırma fırsatı sunuyordu. Ancak, Yelda'nın gerçeği öğrenmesiyle aile içindeki dengelerin nasıl değişeceği büyük bir soruydu.
Özel Livali Koleji'nde sırlar birer birer ortaya çıkarken, üstümdeki yükler artmaya devam ediyordu. Şimdi, hem ailemi hem de kendimi nasıl ayakta tutacağıma karar vermek zorundaydım.