15

Saat üçe beş kala göğsümün içinde bir huzursuzluk büyüdü. Göğsümün sol tarafındaki gereksiz organın içindeki bütün iyi duygular idam edildi. Huzursuzluk ellerini boğazıma sardığında üçe beş vardı. Sol tarafım kederle güvelendi. İçim içimi yedi. Beni bir türlü ısıtamadığım yatağımdan kaldıran şey buydu. İçimdeki huzursuzluk. Kapısının ne zaman aralandığını bilmediğim, rüzgarın etkisiyle perdelerin içeriye doğru uçuştuğu balkon kapısına ilerlerken ayak tabanlarıma değen mermer zeminin soğukluğu tüylerimi şaha kaldırdı. Çatık kaşlarım ve içimde büyüyen huzursuzlukla açık kapıdan balkona çıktım. Rüzgar yeryüzünü süpürmek istermiş gibi eserken belimin biraz üstüne gelen kahverengi saçlarım uçuştu. Rüzgar bütün bedenimi tavaf etti. Balkonun korkuluklarına yaslanarak başımı göğe kaldırdım. Göz pınarıma gökten bir damla düştü. O damla göz pınarımdan gerdanıma doğru aktı. Gözlerimi kapadım. Sanki son nefesimi alıyormuşum gibi derin bir nefesi içime çektim. Rüzgar kulağıma fısıldadı. Kaybettin. 15'ine yenildin.