“Geç kaldınız.”
Mert’in telefonunda yazan son cümle buydu.
Video yoktu.
Dosya yoktu.
Sadece boş bir galeri.
Mert ekranı defalarca yeniledi.
“Az önce buradaydı.”
“Gördüm.”
“Derin, yemin ederim gördüm.”
“Biliyorum.”
Ama içimde bir şey huzursuzdu.
Çünkü artık tesadüf ihtimali kalmamıştı.
Biri bizi izliyordu.
Hem de çok yakından.
Öğle arasında Lara’yı kantinin arkasındaki boş koridorda buldum.
“Seninle konuşmam lazım.”
Lara telefonundan başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
“Mert’in telefonunda 2019’dan kalma bir video vardı.”
Lara’nın eli durdu.
“Ne videosu?”
“Deniz’le ilgili.”
“Sonra?”
“Silindi.”
“Kim sildi?”
“Bilmiyoruz.”
Lara bir şey söylemedi.
“Sen bir şey biliyor musun?”
“Hayır.”
Gözlerinin içine baktım.
“Emin misin?”
“Evet.”
“Lara.”
“Ne?”
“Bana yalan söyleme.”
Yüzü değişti.
“Niye böyle söylüyorsun?”
“Çünkü son birkaç gündür herkes bir şey saklıyor.”
“Ben saklamıyorum.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Lara çantasını aldı.
“Ben derse gidiyorum.”
“Lara.”
Durdu.
“Ne?”
“Telefonunu ver.”
“Niye?”
“Çünkü bir şey kontrol edeceğim.”
“Hayır.”
Cevabı fazla hızlı gelmişti.
“Niye hayır?”
“Çünkü benim özelim.”
“Ben senin en yakın arkadaşınım.”
“Bu her şeyi bilmen gerektiği anlamına gelmiyor.”
O cümle içime oturdu.
Lara arkasını dönüp gitti.
Ben ise olduğum yerde kaldım.
Ders çıkışında sınıf boşalırken Lara’nın sırasında bir kâğıt gördüm.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu:
DENİZ.
Kâğıdı elime aldım.
Altında bir tarih vardı.
17 Ekim 2019.
Tam kâğıdı katlayacaktım ki arkamdan ses geldi.
“Onu bırak.”
Lara.
Elindeki çantayı sıraya bıraktı.
“Bu ne?”
“Bir şey değil.”
“Üzerinde Deniz yazıyor.”
“Derin…”
“Sen de mi onu tanıyordun?”
“Hayır.”
“Peki bu neden senin sırasında?”
“Bilmiyorum.”
“Yalan.”
Lara gözlerini kapattı.
“Tamam.”
Başını kaldırdı.
“Bir kere yalan söyledim.”
“Ne hakkında?”
“Geçen gün sana hesabın beni takip etmesiyle ilgili her şeyi anlatmadım.”
“Ne sakladın?”
Lara telefonunu çıkardı.
Bir ekran görüntüsü açtı.
Anonim hesaptan gelen eski bir mesajdı.
“Derin’e 2019’u anlatma.”
Altında Lara’nın cevabı vardı:
“Neden?”
Karşı taraf:
“Çünkü henüz hazır değil.”
Ekrana baktım.
“Bunu ne zaman aldın?”
“İlk gün.”
“Bana neden söylemedin?”
“Çünkü korktum.”
“Kimseden?”
Lara başını salladı.
“Evet.”
“Kimden?”
“Bilmiyorum.”
Telefonunu kapattı.
“Derin, hesabın benimle konuştuğunu sana söylemedim çünkü seni daha fazla bu işin içine çekmek istemedim.”
“Zaten içindeyim.”
“Biliyorum.”
Bir an birbirimize baktık.
Sonra Lara yavaşça konuştu.
“Bir şey daha var.”
“Ne?”
“Geçen hafta…”
Durdu.
“Ne?”
“Okul çıkışı eve giderken biri beni takip etti.”
Kalbim hızlandı.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Niye bana söylemedin?”
“Bunun sadece benimle ilgili olduğunu düşündüm.”
“Sonra?”
“Sonra telefonuma bir fotoğraf geldi.”
“Ne fotoğrafı?”
Lara telefonu tekrar açtı.
Fotoğrafta okulun bahçesi vardı.
Ve bahçede…
Ben vardım.
Fotoğrafın çekildiği tarih:
Bir hafta önce.
“Bu fotoğrafı sana kim gönderdi?”
Lara cevap vermeden telefonum titredi.
İkimizin de ekranına aynı anda bildirim düştü.
@12b_konuşuyor yeni gönderi paylaştı.
Gönderiyi açtım.
Siyah ekran.
Beyaz yazılar.
“Lara yalan söyledi.”
Bir saniye sonra yeni satır geldi.
“Ama hangi konuda yalan söylediğini hâlâ bilmiyorsunuz.”
Lara’nın yüzü bembeyaz oldu.
Son satır birkaç saniye sonra ortaya çıktı:
“Çünkü Derin’e söylemediği şey…”
Ekran yenilendi.
“…Deniz’le ilgili değil.”
Altında tek bir fotoğraf belirdi.
Bir okul koridoru.
Fotoğrafın köşesinde Lara vardı.
Ve yanında…
babam.
