Kapı açıldı.
Babam içeri girdiğinde annem hâlâ salonun ortasında duruyordu.
İkimizin de yüzüne baktı.
“Ne oldu?”
Annem hemen cevap verdi.
“Bir şey yok.”
Babam montunu çıkarırken bana baktı.
“Derin?”
“Yok bir şey.”
Telefonumu arkamda sakladım.
Babam bunu fark etmiş olacak ki kaşlarını çattı.
“Telefonunda ne var?”
“Hiç.”
“Göstersene.”
“Baba, gerçekten bir şey yok.”
Annem araya girdi.
“Yemek hazır.”
Babam birkaç saniye bana baktı.
Sonra konuyu kapattı.
“Tamam.”
Ama ben rahatlayamadım.
Çünkü telefonum hâlâ titriyordu.
Ekrana gizlice baktım.
@12b_konuşuyor
Yeni mesaj.
“Baban geldi.”
Kalbim duracak gibi oldu.
Başımı kaldırıp koridora baktım.
Babam mutfağa gidiyordu.
Tekrar ekrana baktım.
Yeni mesaj geldi.
“Şimdi ona sor.”
Hemen yazdım.
Ben:
Sen kimsin?
Cevap gelmedi.
Ben:
Benden ne istiyorsun?
Üç nokta belirdi.
Sonra kayboldu.
Tekrar belirdi.
Ve mesaj geldi.
“Gerçeği.”
“Ne gerçeği?”
Cevap gelmedi.
Sonra bir anda hesabın profili açılmadı.
Ekranda:
Kullanıcı bulunamadı.
Hesap silinmişti.
“Ne?”
Telefonu tekrar tekrar yeniledim.
Yoktu.
Lara’yı aradım.
“Lara.”
“Efendim?”
“Hesap silindi.”
“Hangisi?”
“12-B hesabı.”
“Şaka yapıyorsun.”
“Hayır.”
“Ekran görüntüsü aldın mı?”
“Hayır.”
Lara birkaç saniye sustu.
“Derin…”
“Ne?”
“Bence artık telefonu kapat.”
“Niye?”
“Çünkü hesap silindiyse bir şey olacak demektir.”
Telefonu kapattım.
Ama uyuyamadım.
Saat gece yarısını geçmişti.
Ev sessizdi.
Telefonumu tekrar açtım.
Galerime girdim.
Gün boyunca çektiğim fotoğraflara baktım.
Eski sınıf fotoğrafı.
Ege’nin hastane fotoğrafı.
Anonim hesabın gönderileri.
Sonra fark ettim.
Bir fotoğraf eksikti.
Üç kişinin olduğu fotoğraf.
Galeride yoktu.
Ama ben onu kaydettiğimi hatırlıyordum.
“Nasıl yani?”
Çöp kutusuna girdim.
Orada da yoktu.
Tam telefonu bırakacakken yeni bir bildirim geldi.
Instagram’dan değildi.
Notlar uygulaması.
Bir not oluşturulmuştu.
Başlığında:
2019
Notu açtım.
İçinde sadece bir cümle vardı:
“Üçüncü kişi Ege değil.”
Donup kaldım.
Ben bu notu yazmamıştım.
Aşağı doğru kaydırdım.
İkinci cümle vardı.
“Ve baban onun adını biliyor.”
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Tam o sırada kapımın önünden bir ses geldi.
“Derin?”
Babam.
“Efendim?”
“Uyumadın mı?”
“Uyuyacağım.”
Kapımın önünde birkaç saniye bekledi.
Sonra:
“Telefonunu biraz bırak.”
“Tamam.”
Ayak sesleri uzaklaştı.
Telefonumu tekrar elime aldım.
Not hâlâ açıktı.
Ama bu kez üçüncü bir satır vardı.
Az önce orada yoktu.
“Yarın okulda Ege’ye tek bir soru sor.”
Altında:
“Deniz’i son gördüğün zamanı hatırlıyor musun?”
Boğazım düğümlendi.
Çünkü bu cümleyi okuduğum anda başka bir şey fark ettim.
Notun oluşturulma tarihine baktım.
17 Ekim 2019.
Telefon elimden kaydı.
Çünkü not…
Benim telefonumda yedi yıldır duruyordu.
