Aras'a yalan söylediğim anda aramızdaki bir şey değişti.
Belki yüzümden anlamıştı.
Belki sesimdeki titremeyi fark etmişti.
Ama hiçbir şey sormadı.
Sadece bana baktı.
“Tamam,” dedi.
Tek kelime.
Fakat o kelimenin içinde onlarca soru vardı.
Lara çantasını omzuna taktı.
“Ben geliyorum.”
Aras hemen ona döndü.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü bu iş artık tehlikeli.”
Lara güldü.
“Şimdi mi aklına geldi?”
Aras cevap vermedi.
Ben ikisine de baktım.
Bir yıldır Eren'in ölümünden sonra herkes bana aynı şeyi söylüyordu:
“Seni korumaya çalışıyoruz.”
Ama artık bu cümleden nefret ediyordum.
“Üçümüz gidiyoruz,” dedim.
Aras başını salladı.
“Bence bu kötü fikir.”
“Bence de.”
Lara kaşlarını kaldırdı.
“Öyleyse niye gidiyoruz?”
“Çünkü başka seçeneğimiz yok.”
---
Güvenlik merkezi okuldan yaklaşık yirmi dakika uzaktaydı.
Eski bir belediye binasının arkasında, kullanılmayan iki katlı gri bir yapıydı.
Binaya yaklaştığımızda yağmur başladı.
Kapının üzerindeki tabela yarı kırılmıştı.
GÜVENLİK ARŞİVİ
Kapıyı Aras itti.
Kilitli değildi.
Bu, beni en çok korkutan şey oldu.
“Burası yıllardır kullanılmıyor demiştin.”
Aras başını salladı.
“Öyle.”
“Peki kapı neden açık?”
Cevap vermedi.
İçeri girdik.
Koridor karanlıktı.
Duvarlarda eski kamera planları ve sararmış belgeler asılıydı.
En arkadaki odada yüzlerce monitör vardı.
Çoğu kapalıydı.
Ama bir tanesi açıktı.
Ekranda yalnızca bir saat görünüyordu.
00:17
Lara fısıldadı:
“Bu normal değil.”
Aras masaya yaklaştı.
“Birisi burayı kullanıyor.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Yine aynı kelime.
Bu kez sinirlenmedim.
Çünkü ben de korkuyordum.
Masadaki bilgisayarın ekranına baktım.
Bir klasör açıktı.
Adı:
14_09
Tıkladım.
İçinde onlarca video vardı.
Dosyaların çoğunda tarih ve saat yazıyordu.
Bir tanesine bastım.
Görüntü açıldı.
Ekranda okulun arkasındaki yol vardı.
Yağmur yağıyordu.
Saat:
23:42
Aras yanıma geldi.
“Bu o gece.”
Görüntüde Eren belirdi.
Tek başına yürüyordu.
Sonra birkaç saniye sonra ben kadraja girdim.
Kalbim duracak gibi oldu.
“Ben…”
Kameraya baktım.
Evet.
O bendim.
Eren'in yanına gidiyordum.
Sonra görüntüde ikimiz konuşmaya başladık.
Ses yoktu.
Aras görüntüyü büyüttü.
Eren bir şey söyledi.
Ben başımı salladım.
Sonra Eren cebinden küçük bir şey çıkardı.
Bir anahtar.
17.
Ben anahtarı aldım.
Lara nefesini tuttu.
“Hatırlıyor musun?”
“Hayır.”
Görüntü devam etti.
Bir anda Eren başını kaldırdı.
Kameranın olduğu yere baktı.
Sanki bizi izleyen kişiyi biliyormuş gibi.
Sonra bana bir şey söyledi.
Bu kez dudaklarını okuyabiliyordum.
“Koş.”
Ben başımı iki yana salladım.
Eren tekrar bağırdı.
“Mira, koş!”
Görüntünün kenarında siyah bir gölge belirdi.
Eren gölgeyi görünce bana doğru döndü.
Sonra ekran karardı.
“Devamı yok mu?” dedim.
Aras dosyanın devamını aradı.
“Var.”
Başka bir videoyu açtı.
Saat:
00:17
Ekranda aynı yer vardı.
Ama bu kez ben yoktum.
Eren yerdeydi.
Birisi onun yanında duruyordu.
Siyah kapüşonlu kişi.
Yüzü görünmüyordu.
Lara ağzını kapattı.
“Bu…”
Aras ekrana yaklaştı.
Gölge eğildi.
Eren'in yanına bir şey bıraktı.
Sonra kameraya döndü.
Bir an yüzünün tamamı görünür gibi oldu.
Aras videoyu durdurdu.
“Yaklaştır.”
Görüntüyü büyüttü.
Pikseller birbirine girdi.
Ama yine de yüzün bir kısmı seçilebiliyordu.
Ben ekrana baktım.
Sonra Aras'a.
“Bu…”
Aras hiçbir şey söylemedi.
Çünkü ikimiz de aynı kişiyi düşünüyorduk.
Tam o sırada bilgisayarın ekranı kendiliğinden değişti.
Yeni bir video açıldı.
Tarih:
15.09
Saat:
03:12
Görüntüde ben vardım.
Tek başıma.
Bir odada oturuyordum.
Ağlıyordum.
Karşımda biri vardı.
Yüzü görünmüyordu.
Ama sesi duyuluyordu.
“Bunu unutman gerekiyor, Mira.”
Ben başımı sallıyordum.
“Eren öldü mü?”
Karşımdaki kişi cevap verdi:
“Evet.”
Ben ağlayarak:
“Ben mi yaptım?”
dedim.
Ekrandaki kişi bir süre sustu.
Sonra:
“Hayır.”
“Peki kim yaptı?”
Kamera yavaşça kişiye yaklaştı.
Ve tam yüzü görünecekken görüntü kesildi.
Odanın bütün ışıkları bir anda yandı.
Telefonum titredi.
Mesaj:
«Şimdi hatırladın mı?»
Başımı kaldırdım.
Karşımda Aras duruyordu.
Fakat yüzündeki ifade korkunçtu.
“Ne oldu?” diye sordum.
Aras cevap vermedi.
Ekrana bakıyordu.
Sonra yavaşça bana döndü.
“Mira…”
“Ne?”
“Videodaki ses…”
Durdu.
“Benim sesim.”