Aras'ın söylediği son cümleyle birlikte içimdeki bütün sesler sustu.
Eren'in öldüğü yer.
Bir yıl boyunca o geceyi yalnızca birkaç kırık görüntüyle hatırlıyordum.
Yağmur.
Karanlık.
Eren'in sesi.
Sonra boşluk.
Bana herkes olayın okulun arkasındaki yolda gerçekleştiğini söylemişti. Polis raporunda da öyle yazıyordu.
Ama şimdi elimdeki fotoğrafta bir kamera vardı.
Ve Aras, o kameranın bulunduğu yeri tanıyordu.
“Bana her şeyi anlat.”
Aras gözlerini fotoğraftan ayırmadı.
“Bu görüntü eski belediye arşivindeki güvenlik sisteminden alınmış.”
“Sen nereden biliyorsun?”
“Çünkü Eren'le birlikte o kayıtları bulmaya çalışmıştık.”
“Ne zaman?”
“Ölümünden üç gün önce.”
Lara araya girdi.
“Eren neden güvenlik kamerası kayıtlarını araştırıyordu?”
Aras ona baktı.
“Çünkü ölümünden önce birini takip ediyordu.”
“Kim?”
Aras cevap vermeden önce bana baktı.
“Bilmiyorum.”
Sinirlenmiştim.
“Yine mi bilmiyorsun?”
“Çünkü Eren bana ismini söylemedi.”
“Peki neden?”
“Çünkü sana söylememi istemedi.”
Bu cümleyi duyunca sustum.
Eren'in mektubu aklıma geldi.
“Sana güvendiğim kadar kendime güvenmiyordum.”
Belki de bütün bunlar gerçekten benimle ilgiliydi.
Belki Eren bir şey keşfetmişti.
Belki ben de biliyordum.
Ama hatırlamıyordum.
“Bu kayıtları nerede bulabiliriz?”
Aras telefonunu çıkardı.
“Eski güvenlik merkezinde.”
“Şu terk edilmiş bina mı?”
“Evet.”
Lara hemen başını salladı.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü oraya gitmek güvenli değil.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
Lara sustu.
Bu kez Aras ona sertçe baktı.
“Lara.”
“Eren beni oraya götürmüştü.”
İkimiz de sustuk.
“Ne zaman?”
“Ölümünden bir gece önce.”
“Ne gördünüz?”
“Bir oda.”
“Nasıl bir oda?”
“Duvarlarda ekranlar vardı.”
“Ne ekranı?”
“Güvenlik kameraları.”
İçimde bir ürperti oluştu.
“Ve?”
Lara gözlerini kapattı.
“Eren bir kayıt açtı.”
“Ne kaydı?”
“Senin görüntün vardı.”
“Benim?”
“Evet.”
“Ne yapıyordum?”
“Eren'in yanındaydın.”
Kalbim hızlandı.
“Ne zaman?”
“Ölümünden birkaç saat önce.”
“Başka?”
Lara bir süre sustu.
“Sen ağlıyordun.”
“Sonra?”
“Eren sana bir şey uzatıyordu.”
“Ne?”
“Bir anahtar.”
Elimdeki küçük anahtara baktım.
17.
“Bu muydu?”
Lara başını salladı.
“Evet.”
“Peki sonra?”
“Görüntü kesildi.”
“Niye?”
“Çünkü biri kameraları kapattı.”
Aras düşünceli bir şekilde konuştu.
“Eren'in ölümünden hemen önce.”
Lara başını salladı.
“Evet.”
Telefonum titredi.
Yeni mesaj:
«Kayıtların tamamını görmek istiyorsan eski güvenlik merkezine git.»
Bir saniye sonra:
«Ama bu kez yalnız git.»
Aras mesajı okudu.
“Gitme.”
“Gitmek zorundayım.”
“Hayır.”
“Eren'in ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”
Aras bana baktı.
“Ya biri seni oraya özellikle çekiyorsa?”
“Zaten biri beni aylardır bir yere çekiyor.”
“Bunu anlamıyorsun.”
“Ne anlamıyorum?”
Aras bir an sustu.
Sonra gözlerini kaçırdı.
“Eren'in ölümünden sonra yalnızca senin hafızan değişmedi.”
“Ne demek bu?”
Aras cevap vermedi.
“Aras.”
“Ben de bazı şeyleri unuttum.”
Lara ona baktı.
“Ne?”
Aras yüzünü bize çevirdi.
“Eren'in ölümünden sonraki üç günü.”
O an kimse konuşmadı.
Çünkü ilk kez, Eren'in ölümünün yalnızca bir cinayet ya da intihar meselesi olmayabileceğini düşündüm.
Belki de hepimiz bir şey unutmuştuk.
Ve belki de biri, hatırlamamızı engelliyordu.
Telefonum tekrar titredi.
Bu kez mesaj farklıydı.
«Mira, güvenlik merkezine gidersen Aras'ı yanında götürme.»
Altında tek bir cümle daha vardı:
«Çünkü hafızasını kaybetmesinin sebebi sandığın şey değil.»
Ekrana bakarken Aras bana yaklaştı.
“Ne yazdı?”
Telefonu kapattım.
“Hiçbir şey.”
İlk kez ona yalan söyledim.
Ve nedense o anda, bu yalanın hayatımı değiştireceğini hissettim.