Bölüm 6

Bölüm 7: Kalp Kırığı---Kampüsün en sessiz gecelerinden biriydi. 🌙모로코 캠프’un etrafı rüzgârla hafifçe sallanıyor, çam ağaçlarının kokusu havaya karışıyordu.Lucas, günlerdir Joon-seo’yu düşünüyordu; onunla konuşmak istemişti, ama bu kez kelimeler yerine gözler konuştu.Birbirlerine baktılar. Uzun bir sessizlik.Sonra Joon-seo bir adım attı, Lucas da geri çekilmedi.Kısa bir an… iki kalp aynı anda attı.Ve dudakları, kısa ama derin bir anda buluştu.Sadece bir saniye sürmüştü ama zaman onlar için durmuştu.Tam o sırada kampüs yolunun ucunda Kibo belirdi.Gözleri dondu.Nefesi kesildi.Yavaşça geri adım attı, kalbi sanki yerinden çıkacak gibiydi.Sessizce ağlamaya başladı, kimse duymasın diye elini ağzına kapattı.Sonra hızla oradan uzaklaştı.Sabah olduğunda No-uel onu bankta otururken buldu.Kibo’nun gözleri şişti, elleri titriyordu.“No-uel…” dedi kısık bir sesle, “Lucas… Joon-seo’yla…”Cümleyi tamamlayamadı.No-uel şaşkınlıkla irkildi.“Ne? Onlar… onlar gerçekten mi?”Kibo başını eğdi.Sessizlik ağırlaştı.No-uel, ne diyeceğini bilemedi.Sonra istemsizce sordu:“Yani… sen… eşcinsel misin?”Kibo, gözyaşlarını sildi.“Ben sadece… birini sevdim,” dedi. “Ama o beni değil, başkasını seçti.”Rüzgâr kampüsün çanlarını hafifçe salladı.Ses, Kibo’nun kalbindeki kırığın yankısı gibiydi.