Sabah kalktığımda kendime bir bardak kahve hazırlayıp terasa çıktım. En son katta yaşamanın faydaları.
Sabahın 7'si de olsa hava sıcak geliyordu ama en azından esiyordu. Küçük salıncağa oturup biraz dışarıyı izledim. Bina 5 katlı olduğu için öyle aşırı bir yükseklik yoktu. Yine de insanlardan uzak hissettirmesi hoşuma gidiyordu.
Sakince etrafı izlerken aniden arkamdan bir miyavlama sesi gelince korkuyla yerimde sıçradım.
"Sen buraya nasıl çıktın?"
Kedi önüme zıplayıp yerde gerindikten sonra bacaklarıma sürtünüp miyavlamaya devam edince dayanamayıp gülüp kucağıma alıp biraz sevdim.
"Çok sevimli bir şeysin ama sen yerim ki ben seni... Acıktın mı? Biraz burada bekle senin için bir şeyler bulup geleyim. Tamam mı?"
Kediyi yanıma bırakıp mutfağa gitmek için terastan çıktım...
***
Kızın gittiğinden emin olduktan sonra genç çocuk kedi kılığından çıkıp saçlarını dağıttı. O bunu yaparken diğer arkadaşları da yanına geldi.
"Çok sevecen birine benziyor ama saçlarımı bozmasaydı iyiydi."
"Zaten saçların dağınık Kartal, daha ne kadar bozabilir?"
"Bu niye bizim yanımızda ya?"
Kartal'ın Araf'a dönüp Alev için söylenmesi ile Alev kızarak onun kafasına vurdu. Araf ise onları durdurdu.
"Tartışmanın sırası değil. Rahat durun. Ne için geldiğimizi unutmayın."
Kartal da Alev de Araf'ı onaylayıp susarken Araf sessizce teras kapısına ilerleyip etrafı kontrol etti. Ardından ortamın müsait olduğunu belirterek eve girdiler. Sessiz adımlarla içeri sızarken Alev memnuniyetsizlikle söylendi.
"Tekrar söylüyorum, o buradayken kapıdan da girebilirdik!"
"1.si sen süslenmek için bu kadar zaman harcamasaydın kız uyanmadan işimizi halledip giderdik. 2.si eğer kapıdan girersek arkamızda daha çok iz bırakmış olurduk."
"Ben nereden bilebilirim sabahın köründe kızın kalkacağını?! Bugün hafta sonu diye uyur dedim."
"Emin olmak için 1 aydır kızı gizlice izliyoruz Alev. Sence de 1 ay boyunca rutin olmuş işini kız bugün yapmaz mıydı?"
"Ben-"
Alev tam yeniden söyleneceği sırada Kartal kedi haline geri büründü. Araf ise Hayat'ın geleceğini anlayıp hızla Alev'in ağzını eliyle kapatıp kenardaki duvarın arkasına saklandı. Tam saklandıkları sırada Hayat elinde tava ile ortaya çıktı. Fakat karşısındaki kedinin miyavladığını görünce rahat bir oh çekti.
"Sen miydin? bende diyorum tüm bu sesler ne... Gel hadi gel."
Hayat kedi kılığındaki Kartal'ı kucaklayıp mutfağa geri yönelirken Alev onun uzaklaşması ile rahatladı. Araf ise Hayat'ın gittiğine emin olunca Alev'i bırakıp rahat bir nefes aldı. Kartal Hayat'ı oyalarken Araf ile Alev sessizce onun odasına sızdı. Alev kapıyı kontrol ederken Araf ortalığı karıştırıyordu.
"Tam olarak ne arıyorsun?"
"Hayat'ın küçüklüğünden bir şey, 15 yıl öncesine ait bir şey..."
"Kafayı mı yedin sen? Kız öyle bir şeyi saklıyorsa bile yokluğunu hemen fark eder!"
"Onun için hızlı olmalıyız!"
Araf aceleyle her yeri karıştırırken beklenmedik bir misafiri camda belirdi. Gördüğü yüz karşısında sinirle yüz hatları gerilirken karşısındaki ona sırıtıyordu. Alev ise Araf'tan bir ses gelmediğini duyunca "Buldun mu?" diye ona dönmüştü fakat o da beklemediği kişi yüzünden sinirlenmişti.
"Ah be erkenci çıktınız! Kaç dakika geç kaldım?"
"Boş boş konuşacağına defol git buradan."
"Aaa yok olmaz! Onca yaşanmışlığımız var Araf, niye kovuyorsun ki hemen beni? Ayrıca sizin burada olmanız gibi benimde bir amacım var."
"Seni önce bir kaşık suda boğacam ondan sonra da toprak altına gömecem!"
Alev öfkeyle Azer'in üstüne atlarken Azer hızlıca ondan kaçıp yer değiştirerek güldü.
"Çok acelecisin Alev, beni bu kadar özlediğini bilmiyordum."
"Yaa yaa hemde ne özlem(!) Gel de hasret giderelim."
Alev Hayat'ın komodin üstünde duran bardaktaki suyunu kullanıp Azer'in attığı ateşleri engellerken Araf aradığını bulmaya çalışıyordu. Fakat Azer rahat durmayıp bu sefer de Araf'a saldırmaya çalışınca Araf da boş durmayıp ona karşılık verdi.
Üçü de üçgen oluşturmuş dururken Araf elinde beliren bıçağını çevirdi.
"En son karşılaşmamızda seni öldürmediğim için pişman etme beni. Defol."
"Pişman olman bana zevk verir."
Araf elindeki bıçağını Azer'e fırlatınca bıçak Azer'in yanındaki mantar panoya saplandı. Azer yine saldırmak için hamle yaptığında ise Araf da hızlı davranıp Azer'e karşılık verdi. Araf Azer'i duvara sıkıştırmayı başardığı sırada Hayat yukarıdan gelen gürültüden şüphe edip üst kata çıkmaya başlamıştı. Kartal onu ne kadar engellemeye çalışsa da çabası fayda etmiyordu fakat arkadaşları uyarıyı almıştı.
"Araf gitmemiz lazım!"
"Kahretsin!"
Araf ne yapacağını hızlıca düşünürken Azer ona sırıtıyordu. Araf ise aklına başka bir şey gelmediği için Azer'i de aldığı gibi camdan kaçtı. "Odayı hallet."
Alev onu onaylayıp ufak bir alev ile odayı ateşe verip camdan çıktı. Hayat ise hemen peşlerinden telaşla kapıyı açtığında odasının yandığını görünce korkuyla geri çekildi.
"Yangın? Nasıl?!"
Hayat telaşla su taşıyıp söndürmeye çalışsa da yangını söndürmeye yetmiyordu.
"Olamaz!"
Ailesinden kalan eşyalarının olduğu kutunun da yanmaya başladığını görünce hiç düşünmeden içeri daldı. Öksürükler eşliğinde kutuyu yatağının altından çıkarmaya çalışsa da hem yanan eşyalarından hem de boğan dumandan dolayı gözünü bile düzgün açamıyordu. Sonunda kutuyu yerinden çıkarıp üstündeki yanıklara vurarak söndürmeye çalıştığı sırada daha fazla ayık kalamayıp yavaşça bilincini kaybederek olduğu yere yığıldı...
***
Ailem... Olamaz... Eşyalarım... Yanıyor!
Gözlerimi bile açamayacak bir yorgunluk varken bedenimde her şeyimi kaybetme korkusuyla gözümden bir yaş süzüldü.
"Ailem..." diyebildim fısıltıyla zar zor. Fakat fark ettim ki yangının içinde değildim. Hareket ediyordum!
Zar zor gözlerimi araladığımda bana yabancı olan bir erkeğin kollarında olduğumu gördüm. Fakat hiçbir tepki verecek gücüm bile olmadığı için yine gözlerim kapandı. Sadece "kutum" diyebilmiştim. Gözümden bir damla daha akarken tanımadığım çocuğun "Aldım, endişelenme." diyerek yanıt verdiğini duydum. Fakat ona teşekkür bile edecek gücümün olmadığı gibi yine tüm algılarım kapandı...