chi ku@wounded_soullselam intiharı başaramadım.
Gönderiler
- chi ku@wounded_soull
- chi ku@wounded_soull
selamlar^^ bu mesajımı ne kadar ciddiye alırsınız veya okur musunuz bilmiyorum ama yine de yazmak geldi içimden. uzun zamandır buraya yazmıyorum, sadece buraya değil sosyal medyadan tamamen uzaklaştım. kendimden de. aylardır kaybettiğim kendimi arıyorum ama ulaşamadım. psikolojimi, yaşadıklarımı tahmin edemezsiniz. belki de kısa bir süre zarfında aranızdan ayrılacağım, belki yarın, belki de bugün. yine de şunu söylemek istedim; şu zamana kadar benim yanımda olan kimse olmadı. buradan birkaç kişiyle konuşuyordum onlar da yokluğumu hissetmemiş zaten. tanıdığım tanımadığım herkese teşekkür ederim, sizleri seviyorum. -chi ku
- chi ku@wounded_soull
evlatlıktan reddedildim şaka gibi
- chi ku@wounded_soull
annem bugün dedi ki, "başkalarına seni anlatırken benim kızım olduğun için midem bulanıyor." anne, öldürsene beni. sözler kadar acıtmaz.
- chi ku@wounded_soull
wattpad kapandığı için herkes buraya akın etmiş
- chi ku@wounded_soull
aile problemleri yetmiyormuş gibi bir de sığındığı limandan sağlam darbe alınca.
- chi ku@wounded_soull
kaç aydır yokum beni hatırlayan çıkar mı
- chi ku@wounded_soull
yusuf tekin istifa etmiş lan
- chi ku@wounded_soull
kitabıma yapılan kapakk>>>
- chi ku@wounded_soull
hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın.
- chi ku@wounded_soull
İntihar haram diye duygularımı astım.
- chi ku@wounded_soull
Ben ölürsem sizden tek istediğim eğer bir mezarım olursa üstüne beyaz lale ve kağıttan gemiler bırakmanız.
- chi ku@wounded_soull
kafamın içinde bir savaş var ve ben hep kaybediyorum.
- chi ku@wounded_soull
Ve umarım bana sarılmadığın için hiç pişman olmazsın.
- chi ku@wounded_soull
Nereden başlasam hiç bilmiyorum. Yazacak çok şey var ama ifade etmekte zorlanıyorum gerçekten. Zihnimde dolanıp duran bir sürü kelime var ama zihnimi dökemiyorum. Artık konuşacak gücüm bile kalmadı; içimi kağıtlara dökmeye, kelimelerimi kalbimden ve gözlerimden aktarmaya karar verdim. Sustum; bu sessizlik değildi çünkü, gözlerim konuşmaya devam ediyordu. Konuştum; konuşan dudaklarım değil, zihnimdi. Her zaman olduğu gibi, kimse yok. Kimse kalmadı, kimse beni duymuyor, kimse görmüyor, görünmez olmaktan bıksam da bu sürekli devam ediyor. Zaten son zamanlarda hiçbir duyguyu hissetmiyordum, şu an ise daha berbat durumdayım. Hatta hissetmiyorum değil, hissedemiyorum. Gülmek istiyorum, yanaklarımdaki gamzeler ortaya çıksın istiyorum ama beceremiyorum. Kızmak istiyorum, kaşlarım çatılsın, duvarları yumruklayım istiyorum ama olmuyor. Ağlamak istiyorum, belki içimi dökerim, dudaklarımın haykıramadıklarını gözyaşlarım haykırsın istiyorum ama onu da başaramıyorum. Hissizim, yorgunum ve kimse yok. Kalbimde, belki de ruhumda bir yerlerde gizlice kanayan yaralar var. Ruhumdaki yara en büyük yaram. Oluk oluk kanıyorum. Akan kanları da kimse görmüyor. Ben çok yoruldum, en çok da görünmez olmaktan.
- chi ku@wounded_soull
O da özlüyormuş, benim bir tanem. Çok üşüyormuş, ben olmayınca. Öyle yazıyor, son mektubunda...
- chi ku@wounded_soull
"Değişmişsin," dedi en sonunda. "Daha doğrusu vazgeçmişsin." "Neyden?" "Her şeyden."
- chi ku@wounded_soull
görünmez birisi olmaktan bıktım.
- chi ku@wounded_soull
"Daha önce bileklerini kestin mi?" "İntihar etmedim." "Daha önce bileklerini kestin mi?" Cevap vermedim.
- chi ku@wounded_soull
"𝐁𝐞𝐧𝐢𝐦 𝐞𝐯𝐢𝐦 𝐬𝐞𝐧𝐬𝐢𝐧, 𝐝𝐞𝐦𝐢𝐬̧𝐭𝐢 𝐚𝐦𝐚 𝐠𝐚𝐥𝐢𝐛𝐚 𝐨 𝐞𝐯𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐲𝐨𝐥𝐮𝐧𝐮 𝐮𝐧𝐮𝐭𝐭𝐮.."