Azra@azra1202Biraz geç, Biraz eksik İnsan en çok da anlatamadıklarından yoruluyor. İçinde büyüyen, ama kimseye gösteremediği o duygular var ya… İşte onlar ağır geliyor zamanla. Her “iyiyim” dediğinde biraz daha kırılıyorsun aslında, ama kimse fark etmiyor. Çünkü bazı acılar sessiz yaşanıyor, bazı kırgınlıklar kimseye anlatılamayacak kadar derin oluyor. Ve bir süre sonra anlıyorsun; herkes kalmak için gelmiyor hayatına. Bazıları sadece sana gitmeyi öğretmek için uğruyor. Sen onları kalıcı sanarken, onlar çoktan geçici olduğunu kabullenmiş oluyor. İşte en çok da bu koyuyor insana… Değer verdiğin şeylerin birer hatıraya dönüşmesi. Unutmak istemediğin insanların, zamanla seni hatırlamayı bırakması. Ama yine de insan vazgeçemiyor. Çünkü kalbinin bir köşesinde hâlâ bir umut kalıyor. Belki biri gelir, gerçekten kalır diye… Ama zaman geçtikçe o umut da sessizce yoruluyor. Ve geriye sadece şu kalıyor: İçinde biriken, kimsenin duymadığı bir sessizlik.