Deniz, okul koridorunun uğultusunda kolundaki ve bacağındaki keskin sızıyı gizlemeye çalışırken öfke ve çaresizlik dolu gözlerini Teoman'a dikti. Sadece bir hafta geçmişti; Sıla'nın o karanlık teknede gözünü bile kırpmadan çaktığı o çakmak ve tenini bulan o insafsız alevlerin dehşeti zihnine kazınmıştı...
Üstelik tam her şey düzeliyor, aralarındaki o mesafeli buzlar yavaşça eriyor derken yine en başa, en soğuk noktaya savrulmuşlardı. Yurt dışı seyahatinden aniden dönen Teoman'ın yüzünde derin, kahredici bir pişmanlık izi vardı. Adımları ağır aksak aralarındaki mesafeyi kapattı. "Deniz çok özür dilerim, her şey benim yüzümden..." diyerek çaresizce kollarını açtı ve ona sarılmak istedi. Ancak Deniz, sanki o yakıcı alevler tenine tekrar değiyormuş gibi büyük bir nefretle irkilerek Teoman'ı sağlam eliyle itti. " Dokunma bana!" diye bağırdı, sesi kalabalık koridoru keskin bir bıçak gibi ikiye böldü.
Teoman'ın gözlerindeki pişmanlık tarif edilemezdi. "Orada değildim, o caninin bunu yapacağını bilemedim, engel olamadım" diye yalvardı Teoman. Deniz ise gözünden süzülen bir damla yaşı hızla silerek, "Zaten sorun da bu, sen neden olman gerektiği zaman olman gerektiği yerde değilsin! Sıla beni o teknede ateşe verirken neredeydin? Bu acının tek sorumlusu sensin..." dedi Deniz.
Ardından, aralarındaki o yeni ısınmış bağın alevler arasında tamamen küle döndüğünü bilerek, sızısına inat başı dik bir şekilde arkasını döndü ve hızla gözden kayboldu.
O sırada geride bıraktığı tek bir şey vardı;
Suçluluk duygusuyla kavrulan, darmadağın ve çaresiz bir Teoman...
Deniz ise "Sen miydin sebebi?" diyordu içinden...