Okulun ikinci günü, Ege için nedense ilk günden daha heyecanlı başlamıştı.
Bunun nedenini biliyordu ama kendine itiraf etmek istemiyordu.
Derin.
Dün gece birkaç kez aklına gelmişti. Hatta uyumadan önce onun yeni bir öğrenci olarak nasıl hissettiğini bile düşünmüştü.
Sabah okula geldiğinde arkadaşlarıyla bahçede durdu. Sohbet etmeye çalışıyordu ama dikkati sürekli etraftaydı.
Birini arıyordu.
Sonunda onu gördü.
Derin okul kapısından içeri giriyordu.
Tek başınaydı.
Bir anlığına göz göze geldiler.
Derin hemen bakışlarını kaçırdı.
Ege'nin kalbi garip bir şekilde hızlandı.
"Ne oluyor bana?" diye geçirdi içinden.
Dersler normal geçti. Ancak öğle arasına doğru öğretmen sınıfa bir ödev verdi.
Ödev grup çalışması şeklindeydi.
Sınıfta herkes arkadaşlarıyla eşleşmeye başladı.
Derin ise sırasında tek başına oturuyordu.
Çünkü henüz kimseyi tanımıyordu.
Ege birkaç saniye düşündü.
Sonra ayağa kalktı.
Kalbi normalden daha hızlı atıyordu.
Derin'in sırasına yaklaştı.
"İstersen ödevi birlikte yapabiliriz."
Derin şaşkınlıkla başını kaldırdı.
"Gerçekten mi?"
"Tabii."
Derin hafifçe gülümsedi.
"Olur."
O küçücük gülümseme Ege'nin bütün gününü güzelleştirmeye yetmişti.
Ders çıkışında okul kütüphanesine gittiler.
Masanın iki ucuna oturdular.
İlk birkaç dakika biraz sessiz geçti.
Sonra Ege konuştu.
"Aslında seni ilk gün biraz gergin gördüm."
Derin gülümsedi.
"Çünkü gerçekten gergindim."
"Neden?"
"Yeni bir şehir. Yeni okul. Yeni insanlar..."
Ege başını salladı.
"Haklısın."
Derin pencereye baktı.
"Bazen insan her şeye yeniden başlıyormuş gibi hissediyor."
Bu cümle Ege'nin hoşuna gitmişti.
Çünkü Derin diğer insanlara benzemiyordu.
Konuşurken düşünüyordu.
Kelimeleri sıradan değildi.
Bir süre sonra ödevi bitirdiler.
Fakat ikisi de hemen kalkmak istemedi.
Sohbet etmeye devam ettiler.
Sevdikleri müziklerden, filmlerden ve hayallerinden konuştular.
Saatin nasıl geçtiğini anlamadılar.
Sonunda kütüphane görevlisi kapanış saatinin geldiğini söyleyince toparlandılar.
Okuldan birlikte çıktılar.
Yol ayrımına geldiklerinde kısa bir sessizlik oldu.
"Yarın görüşürüz." dedi Ege.
Derin gülümsedi.
"Görüşürüz."
Ege eve doğru yürürken yüzündeki gülümsemeyi gizleyemiyordu.
Hayatında ilk kez birisiyle konuşurken zamanın bu kadar hızlı geçtiğini hissetmişti.
O gece yatağına uzandığında telefonuna bir bildirim geldi.
Bilinmeyen bir numara.
Mesajı açtı.
"Merhaba. Ben Derin. Numaranı sınıf grubundan aldım. Bugün için teşekkür ederim :)"
Ege istemsizce gülümsedi.
Parmakları klavyenin üzerinde durdu.
Kısa bir cevap yazdı.
"Ne demek. Ben teşekkür ederim :)"
İkisi de bilmiyordu.
Ama o mesaj, uzun sürecek bir hikâyenin ilk satırıydı...
