Bölüm 2

Dayım rahmetli, bir erkeğe kırkından sonra lazım derdi. Kendisi de 35 yaşında evlenebilmişti. Evlenmeden evvel, karım dünyayı benimle tanısın, gözü açılmadık biri olsun duası ederdi. Bu kadar mı olur! Tam tersine güngörmüş, varlıklı, eğitimli ve fakat azıcık da alıngan bir kadınla evlendi. Dayıcım o evlilikte öksürmeye bile korkarak yaşadı. Ne parası cebindeydi ne gülümsemesi yüzünde. Elbette bilemem kimsenin iç dünyasını fakat dayım karısını seven ve mutsuz bir adamdı. Nasıl oluyorsa artık sanki karısı severken onun hafif şımarık ve kibirli halinden rahatsız da oluyor gibiydi. Neyse. Ha birde şimdi aklıma geldi, kız kardeşime laf atan bir oğlanı bir şekilde duymuş ve kardeşime dedi ki, yanıt verirsen o iş uzar gider, muhattap bile olma, muhattap olmak "zarf atmak" tır yani yeşil ışıktır derdi. Yani ya zarf atarsın ya da muhattap olmazsın bu kadar basit diye de özetledi. İşte böyle dayımın evliliği de beni evlilikten soğutmuş veya kafamı karıştırmış olabilir. Bir anda engelleyip, arkadaşlıktan çıkardığım kız arkadaşım da her tarafta dedikodumu yapıyormuş, kulağıma da geliyor tabi. Aslında bu halleri onu gözümde itici yapıyor farkında değil. Hiç umursamasa , farketmemiş gibi yapsa belki avcı ruhum canlanırdı, kimbilir... Dedim ya materyalist biriyim diye ancak 3 aydır hissediyorum beni hala düşündüğünü.Hafif bir gururum da okşanmıyor değil yani...Beğenilmek güzel şey...