Bölüm 1

— O Gece O gece ev çok sessizdi. Ama o sessizlik huzurdan değil, fırtına öncesi bir bekleyişten doğuyordu. Mutfaktaki saatin tik takları duvarlara çarpıp büyüyor, her saniye göğsüne bir taş gibi oturuyordu. Çocuklar odalarında uyuyordu. En azından o öyle olmasını umuyordu. Küçük kızının elini en son ne zaman bu kadar sıkı tuttuğunu hatırlamıyordu. Oğlunun saçlarını okşarken gözlerini kaçırmıştı; çünkü gözlerinin içindeki korkuyu görmesini istemiyordu. Kapının kilidi döndüğünde içi buz kesti. Ayak seslerini tanıyordu. O sert, sabırsız adımlar… Evin içindeki hava değişti. Duvarlar daraldı. Nefesi kısaldı. O an karar verdi. Bu böyle devam edemezdi. Çocuklarının gözlerinde büyüyen o korku, onun suskunluğundan daha ağırdı artık. Her bağırışta irkilen bedenleri, her çarpılan kapıda yatağın altına saklanışları… Bir annenin kalbi bunu daha ne kadar kaldırabilirdi? O gece ilk kez korkusundan daha büyük bir şey vardı içinde: Kararlılık. Sessizce çocukların odasına girdi. Ay ışığı perdeden süzülüyor, küçük yüzlerini aydınlatıyordu. Dizlerinin bağı çözüldü. Yatağın kenarına oturdu. Küçük kızının yanağına düşen saç telini düzeltti. Oğlunun battaniyesini omzuna kadar çekti. “Affedin beni…” diye fısıldadı. Ama aslında kendini affetmeye çalışıyordu. Gitmek, kalmaktan daha zor olacaktı. Ama kalmak, onları yavaş yavaş kaybetmekti. Çantasını günlerdir gizlice hazırlıyordu. Birkaç kıyafet. Bir kimlik. Bir umut. Hepsi bu kadardı. Kapının eşiğinde durduğunda kalbi öyle hızlı atıyordu ki, çocuklar uyanacak sandı. Son kez arkaya baktı. O evde anılar vardı. Ninniler vardı. Kırık tabak sesleri, bastırılmış çığlıklar, sabaha kadar silinen gözyaşları vardı. Ama artık umut yoktu. Kapıyı usulca kapattı. O gece bir anne çocuklarını bırakmadı. O gece bir anne, çocuklarını kurtarmak için gitti. Ve o an bilmediği tek şey şuydu: En zor savaş şimdi başlıyordu.