Isabelle kahvaltısını bitirip ayağa kalktı.
"Evi biraz gezicem."
Alexander kahvesinden bir yudum aldı.
"Kaybolursun."
Isabelle gözlerini devirdi.
"Bu kadar da büyük değildir."
Alexander ona baktı.
"Sadece üçüncü katı gezmen bile yarım saat sürer."
Isabelle kaşlarını kaldırdı.
"Abartıyorsun."
Alexander cevap vermedi.
Bu daha da sinir bozucuydu.
Isabelle hırsla mutfaktan çıktı.
Uzun koridorlardan geçti.
Bir salon…
Bir kütüphane…
İki oturma odası…
Kapalı havuz…
Spor salonu…
Sonunda nefes nefese kaldı.
"Bu adam evde mi yaşıyor, otelde mi?"
Merdivenlerden çıkarken kendi kendine söyleniyordu.
Tam o sırada koridorun sonunda büyük bir kapı gördü.
Diğerlerinden farklıydı.
Siyah.
Ve kilitliydi.
Isabelle kapı kolunu çevirdi.
Açılmadı.
Bir kez daha denedi.
Yok.
"İlginç..."
Tam arkasını dönecekken arkasından bir ses geldi.
"Oraya girme."
Isabelle irkilip döndü.
Alexander merdivenlerin başında duruyordu.
Yüzü her zamanki gibi ifadesizdi.
Ama sesi…
biraz daha sertti.
Isabelle kaşlarını çattı.
"Neden?"
"Çünkü yasak."
Isabelle sinirlendi.
"Ben çocuk muyum?"
Alexander yaklaşmaya başladı.
"Hayır."
"E o zaman?"
Alexander kapının önünde durdu.
"Sadece oraya girmeni istemiyorum."
Isabelle kollarını bağladı.
"Bu evde benim bilmem gereken başka yasaklar da var mı?"
Alexander ona baktı.
Uzun uzun.
Sonra:
"Evet."
Isabelle sinirden güldü.
"İnanılmazsın."
Alexander'ın yüzü değişmedi.
"Kurallarım var."
Isabelle ona doğru bir adım attı."Ben senin çalışanlarından biri değilim."
Alexander hemen cevap verdi.
"Ben de bunu unutmadım."
"Öyle davranıyorsun ama!"
Sessizlik.
İlk kez sesini yükseltmişti.
Alexander birkaç saniye sustu.
Sonra sakin bir sesle:
"Ben insanları hayatıma almam."
Bu cümle Isabelle'in öfkesini biraz azalttı.
Çünkü Alexander bunu kibirle değil…
alışkanlıkla söylemişti.
Sanki gerçekten kimseyi hayatına almıyordu.
Isabelle biraz yumuşadı.
"Ama artık evlisin."
Alexander bakışlarını kaçırdı.
Sadece bir anlığına.
Sonra yine aynı soğuk ifadeyle konuştu.
"Bu bir anlaşma."
Isabelle'in içi garip şekilde sıkıştı.
Nedense bunu duymak istememişti.
Başını çevirdi.
"Tamam."
Ve yürümeye başladı.
Alexander arkasından baktı.
İlk kez…
onu üzmüş olabileceğini düşündü.
Ama bunu nasıl düzelteceğini bilmiyordu.
Çünkü Isabelle'in bilmediği bir şey vardı.
O siyah kapının ardında…
Alexander'ın kimseye göstermediği geçmişi saklıydı.
Ve o sır…
bir gün her şeyi değiştireckti
"Bazı kapılar kilitlidir.
Çünkü içindekiler değil…hatıralar tehlikelidir."