Bölüm 1

Her şey normal gibiydi, en azından ben öyle sanıyordum. O gün eve geldiğimizde saatin kaç olduğunu bile hatırlamıyorum. Zaten önemli de değildi. Günler birbirine benziyordu. Ayakkabılar kapının önüne gelişi güzel bırakıldı, çantalar salona fırlatıldı. Kimse “topla” demedi. Kimsenin acelesi yoktu.Salon kalabalıktı ama bu kalabalık huzurluydu. Yerde oturuyordum, sırtımı koltuğa dayamıştım. Telefon elimdeydi ama ekrana bakmıyordum. Zeynep camın önünde durmuş, sokağı izliyordu. Mert koltukta uzanmış, saçma videolar açıyordu. Yavuz her zamanki gibi sessizdi. Elif mutfakta bir şeylerle uğraşıyordu. Ben ise sadece o anın tadını çıkarmaya çalışıyordum.“Bugün okul çok boştu,” dedi Emir. “Fark ettiniz mi?”“Abartıyorsun,” dedi Mert. “Herkes erken çıkmak istiyor sadece.”Zeynep perdeyi biraz daha araladı. “Yine de garip,” dedi. “Bugün çok ambulans geçti.”İçimden bir şey söylemek geldi ama sustum. Çünkü ben de fark etmiştim. Ama bunu dile getirmek, bir şeyleri başlatmak gibiydi. Ve ben henüz hiçbir şeyin başlamasını istemiyordum.Elif mutfaktan çıktı, elinde bardaklar vardı. “Az önce elektrik bir anlık gidip geldi mi?” diye sordu.Kimse net bir cevap vermedi. Efe kapının yanındaydı. Sessizce telefonuna bakıyordu. Parmakları ekranda duruyordu ama kaydırmıyordu. Sanki bir şey bekliyordu. Göz göze geldiğimizde bakışını kaçırdı.“Film açalım mı?” dedi Mert. “Komedi olsun, kafamız dağılsın.”Kimse karşı çıkmadı. Çünkü karşı çıkmak, huzuru bozmak demekti. Televizyon açıldı. Görüntü geldi ama ses birkaç saniye gecikti. Bu kadar küçük bir şeyin insanın içini bu kadar sıkıştırması saçmaydı ama oldu. Kalbim hızlandı. Sebebini bilmiyordum.Tam o sırada dışarıdan bir siren sesi duyuldu. Sonra bir tane daha. Zeynep bu sefer perdeyi tamamen araladı.“Bu normal değil,” dedi.Ayağa kalktım. “Abartıyorsun,” dedim ama sesim düşündüğüm kadar güçlü çıkmadı. Televizyondaki görüntü bir anda değişti. Ekranda kırmızı bir bant belirdi. Herkes sustu. Spikerin sesi geldi. Normal değildi; daha yavaş, daha kontrollüydü.“Son dakika gelişmesiyle yayınımıza ara vermiş bulunuyoruz.”Kalbim göğsümde ağırlaştı.“Ülke genelinde yaşanan olağan dışı olaylar nedeniyle vatandaşlarımızın evlerinden çıkmamaları önemle rica edilmektedir.”Mert güldü. “Şaka mı bu?”Kimse ona eşlik etmedi. Spikerin arkasındaki görüntüler değişti: Ambulanslar, polis şeritleri… Ama bağıran insanlar yoktu. Koşanlar da yoktu. Sadece düzensizlik.Televizyon bir anda karardı.“Elektrik mi gitti?” dedim. Işıklar yanıyordu.Telefonumu elime aldım. Mesaj yazdım. Göndermeye bastım. Gönderilmedi. Herkes aynı anda telefonuna baktı.“Hatlar yok,” dedi biri fısıltıyla.Televizyon tekrar açıldı. Spikerin yüzü solgundu.“Tekrar ediyorum,” dedi. “Dışarı çıkmak yasaktır. Kapı ve pencerelerinizi kapalı tutunuz. Tanımadığınız kimseye kapıyı açmayınız.”Bir an durdu.“Bu bir tatbikat değildir.”O cümle salonun içine düştü ve bir daha kalkmadı.Tam o anda aşağıdan bir çığlık duyuldu.Kısa. Yarım. Kesilmiş