Laboratuvar, 3. bölümdeki o "kaza"dan sonra eskisinden biraz daha farklı kokuyordu. Alaz’ın steril, ozon kokulu dünyasına, Defne’nin getirdiği o biraz çiçeksi, biraz da "dış dünya" kokusu sinmişti.
Alaz, gün boyu Defne ile göz teması kurmamaya çalışmış, ancak her hareketini de gizlice izlemişti. Defne ise hiçbir şey olmamış gibi, elinde bir bardak çayla Alaz’ın karmaşık simülasyon ekranlarının önünde duruyordu.
"Alaz," dedi Defne, çayından bir yudum alarak. "Ekranda 404 hatası verip duran şu kısım... neden onu tamamen silip baştan yazmıyorsun?"
Alaz başını hızla bilgisayardan kaldırdı. "Çünkü o kod, sistemin temel direği! Onu silersen tüm simülasyon çöker."
"Peki ya temel direk yanlış yerdeyse?" Defne, Alaz'ın yanına kadar gelip parmağıyla ekrandaki bir noktayı işaret etti. "Bak, buradaki veri akışı aslında çapraz değil, dikey olmalı. Eğer dikey olursa... sistem nefes alır."
Alaz bir an duraksadı. Mantığı buna "imkansız" diyordu ama Defne'nin önerdiği mantıksız çözüm, aslında sistemin darboğazını giderebilecek tek yoldu. İçten içe, bu kızın beyninin nasıl çalıştığını merak etmeye başladı. Onun kaotik dünyası, kendi kusursuz kodlarından daha parlak sonuçlar veriyordu.
"Bunu denemeyeceğim," dedi Alaz, sesi biraz fazla sert çıkmıştı.
"Deneyeceksin," dedi Defne, gözlerinin içine doğrudan bakarak. "Çünkü sen de benim gibi biliyorsun; bazen sistemi kurtarmanın tek yolu, onu biraz bozmaktır."
Alaz, Defne’nin o meydan okuyan bakışları altında ezildiğini hissetti. İstemeden de olsa bir hamle yaptı ve Defne'nin dediği değişikliği koda girdi. Birkaç saniye içinde, ekranlardaki kırmızı hata sinyalleri söndü ve sistem, uzun zamandır görmediği bir hızla çalışmaya başladı.
Odanın içindeki sessizlik, bu sefer gerginlikten değil, şaşkınlıktan oluşuyordu. Alaz, Defne'ye döndü. Aralarındaki mesafe o kadar azalmıştı ki, Defne onun üzerindeki o hafif odunsu kokuyu tekrar burnuna çekti.
Alaz, bir adım geri çekilmek yerine, bu sefer olduğu yerde kaldı. "Sen..." dedi sesi fısıltıdan hallice. "Sen sadece bir hata değilsin, değil mi?"
Defne gülümsedi, bu seferki gülümsemesi her zamankinden daha farklı, daha samimiydi. "Buna 'teori' diyoruz Alaz. Zıt kutuplar birbirini çeker, sadece henüz hangimizin artı, hangimizin eksi olduğunu bilmiyoruz."
O an, dışarıdaki yağmurun cama vuran sesiyle birlikte laboratuvardaki tüm fanlar sustu. Alaz ilk kez, kontrolün kendi elinde olmadığını ve bu durumun aslında çok da kötü olmadığını fark etti.
GölgeKalem Notu: Ve buzlar tamamen erimeye başladı! Alaz artık Defne'nin "farklı" olduğunu kabul etti. Sizce 5. bölümde bu çekim, Alaz'ın işine veya özel hayatına nasıl bir müdahale olarak dönecek?