Bölüm 6

Zaira, tapınağın harabelerinden gece gibi süzülerek uzaklaştı. Elinde adak taşı, kalbinde çelişkili duygular... Özgürlük kokusu burnuna dolarken, ay ışığı kırık dökük taşların üstünde hüzünlü bir şiir gibi parlıyordu. Bir anda önünde bir karaltı belirdi. Refleksle kılıcını çekti. Ama gölgelerin içinden çıkan, o tanıdık bakışlardı. Gizemli adam... Adını hâlâ bilmiyordu, ama varlığı tüm dikkatini üzerine çekiyordu. Adam, bir adım attı. Hiçbir tehdit göstermiyordu. Sadece onu inceliyordu... Tıpkı avını izleyen bir avcı gibi, ama içinde bir şefkat kıvılcımıyla. Zaira gözlerini kısmıştı. İç sesi ona temkinli olmasını söylüyordu, ama garip bir şekilde kaçmak istemiyordu. Adam, soğuk sesiyle konuştu: > "Sana dokunmadım. Çünkü zincirlerini kırmanı izlemek istedim." Zaira, elindeki adak taşını sıkıca kavradı. "Benim zincirlerimi kimse kırmaz," diye tısladı. "Ben kendim parçalarım." Adam hafifçe gülümsedi, karanlıkta yüzü daha da gizemli bir hal aldı. > "İşte bu yüzden ilgimi çekiyorsun." Bir anlık sessizlik çöktü. Sadece rüzgârın taşıdığı yaprakların sesi vardı. Zaira, adım adım geri çekildi. Adam ona yaklaşmadı. Sadece sessizce, karanlığın içinde onun her hareketini izledi. Aralarındaki gerilim, havadaki yıldırımlar gibi görünmezdi ama hissedilirdi. Her nefes alışları birbirlerine daha da yaklaştırıyordu. Uzakta, bir gölgede Velmor izliyordu. Yüzü öfkeyle gerilmiş, gözleri kıskançlıkla parlıyordu. Kılıcının sapını öyle bir kavramıştı ki, elleri kan içinde kalmıştı. Ama şimdi hiçbir şey yapamazdı. Çünkü Zaira, artık kendi yolunu seçmişti. Zaira, adak taşını ceketinin içine sakladı. Gözlerini son kez adama dikti. "Adın ne?" diye sordu kısık bir sesle. Adam bir an sustu. Sonra fısıltıya yakın bir sesle cevap verdi: > "Kael." Ve bir anda karanlığa karıştı. Geride sadece adını, ve Zaira'nın kalbine kazınan o bakışı bırakarak... ---