Susma ,söyle nasıl yaşar insan böyle
Susma ,konuş ,artık ,büyük insan?
Söyle ,Bir aşk mı çare olurdu, zaman mı?
Bazen bir insanın sözleri bir bıçak darbesinden daha çok yakar , kime güvensen ,inansan yine her hikayenin sonunda yapayalnız kalırsın . Aynı benim gibi. Bundan 8 yıl önce Soren'le tanışmak hataydı. Ona güvenmiştim , şimdi ise bana oyun oynadığını söylemişti. Ölemediğni söylemişti . Zeytin ağacının altında oturmuş yağmur damlaların tenime değmesini izliyordum . Hem şaşkın hem hayal kırıklığı hem de pişmanlık duyuyordum . Evet doğruydu yaptığımdan pişmandım ama hayatımda aldığım en iyi karardı. Soren'le eskisi gibi olamazdık,eskisi gibi düşman kalamazdık ama kalmak zorundaydım. Ona bir şans vermiştim ve o şansını kullandı ,beni kandırarak .Onun için ağladığım günler meğersem zaman kaybıymış nasıl fark etmemiştim ben bunu . Ama zamanı geriye alamazdım artık.
Ay gibi soğuk bir yaz akşamı ıssız bir ormanın derinliklerinde zeytin ağacının altında oturmuş yapayalnız bir kız çocuğu. canı deli gibi kan çeken kız çocuğu ne yapıcağnı bilemez . Karşısında duran düşmanının elindeki akan kanı görür .kendini durdurmayan küçük kız bir hamlede düşmanının elindeki kanı içmeye başlar. Şoka uğramış düşmanı kız çocuğuna bakar . kendisinde bir değişiklik olduğunu fark eder , ön dişleri uzamış, yüz hattı daha da belirginleşmişti . Çocuk o an anlarki kızın vapmir olduğunu ve kendisinin de bir vampire dönüştüğünü...
O da neydi öyle? . Göğsüm inip kalkarken ,etrafıma bakınıyordum. Olamaz hayır! zeytin ağacının altında uyukalmıştım .bu bir felaketin doğuşuydu . Orda uyuya kalmamalıydım. Kahretsin ben hafızamı geri kazanıyor dum. Eyer bir vampir bu ağcın altında uyuyakalırsa . Hafızasını geri kazanır ve kimse onu durduramaz . Gördüğüm rüya değil eskiden yaşadığım bir anıydı . Küçükkende aynı hattaya düşmüştüm ve soreni'de kendim gibi yapmıştım ve tekrar oldu bu ama bu sefer tektim benim yüzümden ikimizde mahvolucaktık . Eskiye dönücektik . Hayır olamaz bunu tekrar yapamam bunu . Tüm yaşadığım şeyleri geri kazanamam yapamam bunu . Başım dönüyordü. Bana doğru gelen yıllanlar peşimi bırakmıyordu Soreni bulmam lazımdı yoksa peşimi bırakmazlar dı .tüm gücümle konuşuyor dum Soren'in beni uyutuğu eve kadar. Sonunda evi buldum tek yapacağım şey kapıyı çakmaktı . Kapı açıldığında Soreni gördüm ,ona sarıldım
"iyi misin?" Dediğinde sarılmayı bıraktım
"Peşimdeler"
"Kim senin peşinde Elara"
"Yılanlar.."
" Kimse senin peşinde değil Elara "
Yanı başımda oturan Soreni görünce rahatladım . Ona söylemeliyim bilmiyordum ama söylesemde söylemesem bilicekti . En iyisi söylemekti yoksa ikimizde kaybedicektik kendimizi . "Elara?"gelen sesle birlikte irkildim ama cevap vericek yüzüm yoktu ona.
kışın ortasında ,odasında oturan Elara sessizce kitabını okur kimseye zararı yoktur. Elara o kadar çok kitaba odaklanmış ki camına taş fırlatığnı fark etmez .bir kez daha atılır taş cama Elara bu sefer fark eder. kim olduğuna bakmak için cama çıkar, taş fırlatan kişinin düşmanı sorendir . Elara sorar "Ne istiyorsun "diye Soren cevap vermez Elara tekrar sorar " kaltak ne istiyorsun dedim" Soren tekrar cevap vermez. Elara umursamaz ve camı kapatır arkasına baktığında babasını görünce korkar babası ona yaklaşır "şanslısın kızım annen yok" Elara bunu duyunca korkusu artar babası ona daha çok yaklaşır ve "Annenin haberi olmıyacak anladın mı beni! "Elara sadece kafasını sallamakla yetinir...
