Bölüm 2

Gelen kim? “Hımm… şey, yok abla olur mu?” dedim. “Demet’in yetiştirmesi gereken acil bir siparişi varmış da, yardıma çağırdı. Kızlar da oyuna daldılar zaten. Biraz aşağı inecektim. İşlerim bitti, akşama yemeğim de hazır.” Bunları ardı ardına sıralayıp hızla çıktım. Merdivenlerden inerken kapıda Demet beni bekliyordu. Birbirimizi görünce ikimiz de gülmeye başladık. “Hayırdır?” dedim. “Var sende bir ermişlik herhâlde. Geleceğimi haber mi veriyorlar sana?” Demet güldü. “Kız, senin o terliklerinin şıpırtısı apartmanı inletiyor. Ondan olabilir mi acaba?” “Hadi geç, geç çabuk,” deyip kolumdan tuttuğu gibi beni mutfağa sürükledi. “Yine yakalandın mı?” diye sordu. “Bu sefer kim?” “Esra abla,” dedim. “Kevser anne yetmiyormuş gibi bir de Esra abla… Aynı.” Demet gülerek, “Yine sipariş yetiştirmedi dedin dimi,” dedi. “Kız, konfeksiyon atölyem var sanacaklar.” “Ne diyeyim,” dedim. “O an aklıma başka bir şey gelmedi.” Kahvelerimizi alıp Demet’in çiçek bahçesine benzeyen balkonuna çıktık. O balkon içimi açıyor, bana huzur veriyordu; tıpkı sahibi gibi. Demet, konuşmasam da içimi okuyan biriydi. Duygularımı anlayan, bazen sözsüz bir iletişim kurduğum tek insandı. “Hadi,” dedi, “sıkılmasın o güzel canın. Asma yüzünü.” “Nasıl sıkılmasın?” dedim. “Artık dayanamıyorum. Gücüm tükendi.” Sohbet her zamanki gibi dönüp dolaşıp hayallerime geldi. Demet, hayallerimi büyüten biriydi. Öğrendiği günden beri beni destekleyen, bir gün başaracağıma inananların en başında gelirdi. Ersin’den sonra beni en çok destekleyen de oydu. Tabii bir de bizim kız vardı… Öyle dediğimi duysa, onu unuttum sanır; elimden çekeceğin var derdi. Tam bunları düşünürken, bir kapı açıldı. Öyle bir açıldı ki… Gelen kimdi dersin?