Bölüm 1

Kapının önünde durdum yine.Kızlar oyun oynuyordu. Son zamanlarda sık sık yapar olmuştum bunu; onları izlerken kendi çocukluğum gelirdi aklıma. Dalar giderdim o günlere. Bazen saniyeler sürerdi bu dalgınlık, bazen dakikalar.Ya kızlar geldiğimi fark eder,— Anne gel, beraber oynayalım derlerdi.Ya da içeriden bir ses yükselirdi; yapılması gerekenleri ardı ardına sıralayan bir ses…Ne istekler biterdi, ne de yapılacak işler.Bazı anlar kendimi kafese kapatılmış bir kuş gibi hissederdim. Gücüm olsa da uçsam, o kafesin kapısından kanat çırpsam, özgürlüğe uçsam derdim.İşte tam o anlarda imdadıma Demet yetişirdi.Uzun yıllardır komşuyduk. Neredeyse aynı zamanlarda taşınmıştık ama tanışmamız geç olmuştu. Sonrasında ise iki komşudan fazlası olduk; iki yakın arkadaş, iki iyi dost…Sıkıştığım, bunaldığım anların kurtarıcı meleğiydi Demet. O gün de öyle yaptı. Kahveye çağırmıştı. Kızlar güzel bir oyun kurmuş, iyice oyuna dalmışlardı. Çıktığımı fark etmezler diye düşündüm.“Bir kahve içer gelirim” dedim içimden.Beş yerden anahtarı aldım. Tam çıkacaktım ki bir ses geldi:— Yine nereye, gelin hanım?