“ Milena misafirler gelecek haydi ama !” Diyen ,annemin tam kendisiydi .
Şuan ne mi yapıyorduk .?
Tabikide ablamın istemesi için evi hazırlıyorduk .
Babamın dediği gibi eve 4 kişi gelmişti . En ince detaya kadar hazırlanmıştı.
Bir kişi ablamı hazırlarken diğerleri yemektir süslemedir onlarla ilgileniyordu.
Bu sabah erkenden babam ablamı mahzenden çıkarmıştı.
Ablam Çıktığına pek sevinmişe benzemiyordu hatta keşke orda kalsam diyecek zannetmiştim.
Babamın dediğine göre Baykara ailesi ablama özel olarak elbise yollamışlardı.
Çok güzel bir elbiseydi toz pembesi rengindeydi . belinde ince ince dizilmiş inciler vardı , Elbise diz kapağına kadar geliyordu . Kim bilir ablam onun içinde ne kadar güzel gözükecekti .
Ablam odada hazırlanırken benle annemde son hazırlıkları kontrol ediyorduk.
Annem yanıma gelip endişeyle “ Milena her şey tamamı. “ dedi .
Kafamı olumlu anlamda salladım .” her şey tamam anne . Yemekler, sunumlar filan her şey tam. “ dedim.
Annem elini kalbine götürüp rahat bir nefes verdi .
Annem düz yeşil bir elbise giymişti . Yeşil rengini ilk defa giydiğini gördüm. İlk defa giymesine rağmen yeşil ona çok yakışmıştı .
Yeşil renk gözlerini ortaya çıkarmıştı.
“ Oh . Her şey tamsa sorun yok . “ dedi . Bir an duraksayıp “ Peki ablan ! O ... nerede giyindi mi. ?” dedi .
Ablam odaya girdiğinden beri çıkmamıştı. Onun nişanıydı ama o hariç herkes hazırdı . Ben bile üzerime mor renkte düz bir elbise giyip siyah saçlarımı başımın üstünden topuz yapmıştım .
Anneme bakıp “ ben. Gidip ablamın hazırlıklarına bakayım .” dedim.
Annem onay verince elbisenin iki yanını tutup yukarıya doğru çıktım .
Etrafta koşturan insanlar vardı . Çiçekler oradan oraya gidiyordu .
Mardin’in dört bir yanına haber verilmiş gibiydi . Herkes bu sözü konuşuyordu.
Neticede Baykara ailesine Mardin’ den kız alınacaktı . Bu çok büyük bir konuydu.
Ben bu aile hakkında çok şey bilmesem bile zengin ve büyük bir aşiret olduklarını öğrenmiştim. Antepin en ileri gelen ailelerinden biriydiler. İstanbul ‘da yaptıkları ile ve kurdukları şirketler ile tanınıyordular .
Odaya vardığımda kapıyı yavaşça açtım .
Ablam karşımdaki aynın karşısına oturmuş yanındaki kadın ona yüz makyajı yapıyordu .
Aynadan onu görünce yüzü asıktı Kadın “ Hanımım artık ağlamayın makyajınızı tamamlayamıyorum .” dedi. İsyan ederek .
Ablam elleri ile gözlerini sildi . Aynaya tekrar bakınca arkasında duran beni gördü .
“ Milena .” dedi .
Kadına dönüp “ siz çıkın biraz ara verin ben sizi tekrar çağırırım. “ dedim .
Kadın dışarıya çıkarken ben ablamın yanına gittim ablam oturduğu yerden kalkıp bana baktı .
Bende onu süzdüm giydiği elbise ona çok yakışmıştı tam bir peri kızına benziyordu .
“ Abla . Çok güzel olmuşsun. “ dedim .
Ablam kafasını diğer tarafa çevirdi . Yanağında ki yaşı görünce dediğim şeyden pişman oldum .
Ellerini tutup “ Ağlama artık abla dayanamıyorum .” dedim .
Ablam bana bakarak “ Ben kaderime ağlıyorum Milena .! Ben Şansıma ağlıyorum. Herkes bu akşam olacak sözden konuşuyor .... Çok güzel olacağından bahsediyorlar. Benim ne kadar şanslı olduğumu, bir genç kızın hayalini yaşadığımdan bahsettiler. Ama benim hayalim bu değil ki ? Benim hayallerimin aşkımın hiç mi önemi yok Milena .? Herkes üzerimdeki kıyafeti övüyor . Elbisenin ne kadar pahalı olduğunu Baykara ailesinin zenginliğinden . Şükretmem gerektiğinden “ dedi ve üzerindeki elbiseyi gösterdi . ” bu elbise bana anca kefen olur Milena . Benim cenaze törenim bugün . !” dedi .
O kadar haklıydı ki ama bu saatten sonra dönüşü olamazdı . “ Abla elimde bir şans olsa yemin olsun seni alır giderdim . Ama elim kolum bağlı .” dedim .
Ablam ellerimi tuttu “ biliyorum Milena . Senden son kez bir şey isteyebilir miyim.? “dedi .
“ söyle abla .” dedim merakla .
“ Bana telefon getirebilir misin. Son kez doğan ile konuşmak istiyorum . Belkide Sen kez sesini duyacağım. “ dedi .
Ablam son istediğini söylediğinde yavaşça kafamı salladım .
Babam bugün için telefon vermişti bana . Olurda özel bir ihtiyacımız olur diye.
Kafamı yavaşça sallayarak .” Tamam sen dur burda ben iki dakikaya getireyim .” dedim.
Dışarıya çıkıp aşağıda duran masadan telefonu aldım .
Yukarıya çıkıp odaya girdim .
Ablam yatağa oturup parmakları ile oynuyordu . Telefonu ona uzattım .” Al abla .” dedim.
Ablam telefonu alarak .” bu yaptığını asla unutmayacağım. “ dedi .
Yalnız konuşması için dışarıya çıktım .
Aşağıya inip son hızla etrafı kontrol ettim .
Ablamın dedikleri aklımda dönüp duruyordu. Bu hazırlıklar , süslemeler, hepsi Ablam içindi .ama o bunların hiçbirini istemiyordu.
Annem yanıma gelip “ Ablan hazır mı .?” Dedi.
Kafamı salladım “ Hazırlanıyor anne .” dedim .
Annem ablamdan daha çok heyecanlıydı.
Kapının çalması ile yardımcılardan biri kapıyı açmaya gitti.
Gelen babamdı . Tıraş olmuş yüzünde kocaman bir gülümseme ile avluya giriş yaptı .
Bizde dışarıya çıkıp babamı karşıladık
Babam gülerek “ herkes tamamı Rojda? . “ dedi .
Annem “ Tabi ağam . Bütün hazırlıklar sayede eksiksiz tamamlandı .” dedi .
Babam memnun bir şekilde “ Güzel .. İzem nerede? .” dedi .
Araya girip “ Hazırlanıyor baba.” Dedim
Babam kaşlarını çatarak “ ne uzun sürdü. ... neyse ne bugün hiçbir aksaklık istemiyorum. Koskoca Baykara ailesi bize dünür olacak. Bu saatten sonra hayatta sırtımız yere gelmez .” dedi .
Babam annem ile içeriye geçerken bende ablamın yanına gittim .
Artık yavaş yavaş sona yaklaşıyorduk.
Kapıyı açıp içeriye baktım .Ablam ona verdiğim telefonu masanın üzerine koymuş cama dalgın dalgın bakıyordu.
“ Abla .?” dedim .
Ablam Bana bakarak “ geldiler mi ? “ dedi .
“ Yok daha gelmediler . Ama babam geldi. Seni sordu hazırlanıyor dedim. “ dedim .
Ablam ellerimi tutup “ Seni çok sevdiğimi biliyorsun değilmi Milena . “ dedi .
“ biliyorum ama bende seni çok seviyorum .” dedim .
Ablam bana neden bunu şuan demişti ablam veremedim .
Ablam makyaj masasına oturup “ kadını çağır gelip işini bitirsin .” dedi .
Ablam nasıl bit anda bu kadar umursamaz olmuştu . Şaşırsam da bir şey demedim .
Kadını çağırdım . Kadın makyajı Yaparken ablama aynadan bakıyordum .
Ablamın makyajı tamamlandıktan sonra bütün eksik parçalar tamamlanmış gibiydi tek eksik suratındaki kocaman gülümsemesiydi.
İkimizde aşağıya indiğimizde babam ve annem avluda kapının önündeydi.
Ablam hiçbirşey söylemeden yanlarında durdu bende yanlarında yerimi aldım .
Dışarıdan davul sesleri geldi .
Kapı çalınca ablam yavaşça kapıya yöneldi.
Kapıyı açtığında önce orta yaşlarda bir adam vardı onun hemen arkasında yaşlı bir kadın ve merakla içeriye bakan gene orta yaşlarda bir kadın vardı .
Ablam onların elini öperken ben ise uzaktan selam verdim .
Babam öndeki adama “ Mahir ağam hoş gelmişsin .” dedi .
Mahir ağa olarak bildiğim 40 45 yaşlarımdaki adam babamın elini sıktı “ Hoş bulduk Abbas ağa. “ dedi .
Mahir ağanın ailesi yavaşça içeriye geçtikten sonra Damat olacak kişiyi göremiyordum .
Mahir ağa ve ailesi solana geçtiğinde ben ve ablam da içeriye geçtik .
Babam ve Mahir ağa karşılıklı oturdu . Diğer iki kadın ve benim yaşlarımda bir kadın vardı .
Mahir ağa rahat bir tavırla. “ Tanıştırayım Abbas ağa .Bu benim annem zümrüt Baykara. Buda karım hilal Baykara. “ dedi. Mahir ağa sol köşede oturan kızıl saçlı kızı göstererek “ Buda benim yeğenim Derin Baykara .” dedi
Hepsinin suratına baktığımda hilal denilen kadın hiçte memnun değildi. hilal hanım ikide bir ablama bana bakıyordu.
Babam “ Sorumu yanlış anlamasanız. Damat bey nerde tam olarak.?” Dedi .
Mahir ağa karısına bakıp “ bizim oğlan zaten bir kaç yıldan beri Mardin’deydi . Bugünde erken gelmesini söyledik ama trafik vardır herhalde .” dedi .
Babam rahatsız olsa da ses etmedi .
Hilal hanım kocasının kulağına bir şeyler fısıldarken zümrüt hanım .” kızımız hangisi .?” dedi .
Babam gülümseyerek. Ablamı işaret etti .” En büyük kızım İzem .en küçük kızım Milena .” dedi .
Zümrüt hanım .” kızların güzelmiş Abbas ağa. “ dedi .
Annem “ çok güzeldir benim kızlarım .” dedi gururla .
Babam buna hiçbirşey demedi.
Bir süre sonra kapı tekrar çaldı . Yardımcılar kapıya yöneldiğinde ablama baktım yüzünde tek bir mimik oynamıyordu .
Kapı açıldığında merakla kim geldiğinde baktım .
Onu görmem ile gözlerime inanamadım.
BARIŞ !
Barış ... Baykara ailesinin varisi miydi .?
Ben Barışa bakarken Barışta önce ailesine sonra benim bulunduğum tarafa baktı .
Beni görünce oda afallasa da kendini topladı .
Barış elindeki çiçek ve çikolatayı ablama uzattı . İkiside birbirlerinin yüzüne bakmamıştı . Ben ise şaşkınca Barışa bakıyordum . En son düşüneceğim kişiydi .
Mahir bey oğluna bakarak “ ah oğlumda geldi. “ dedi ve ayağa kalktı .
Babama bakarak “ oğlum Barış Baykara. “ dedi .
Babam Barışa elini uzatınca Barış babasına baktı sonra mecburen babamın elini öptü . Oda bu durumdan şikayetçi gibi gözüküyordu .
Mahir bey ile Barış koltuğa oturunca babam İzem’e baktı “ Kızım haydi sen git kahveleri yap .” dedi .
Ablam bir adım öne çıktı “ nasıl isterdiniz .?” dedi.
Hilal hanım ablama tiksinir gibi bakıyordu “ Orta alayım .” dedi.
Zümrüt hanım “ Bana da sade .dedi .
Derin gülümseyerek “ Bana da şekerli canım .” dedi
Mahir bey “ bende sade alayım . oğlum sen? .” diye sordu .
Barış babasının kulağına eğilip bir şeyler söyledi.
Babam bize bakarak “ Ee bende sade alayım . Kızım sen damadın kahvesini biliyorsun . “ dedi .
Ablam içeriye geçerken Barış kafasını bana çevirdi. Mutsuz gözüküyordu.
Annem “ kızım sende ablanın yanına gitti istersen .” dediğinde başımla onayladım.
Bende mutfağa gittiğimde ablam ocağın başında cezveye bakıyordu.
Ablamın yanına yaklaştığımda içindeki kahvenin taştığını gördüm. “ Abla..!” Dedim endişeyle ocağın altını kapatarak “ Abla kahve taşmış neden müdahale etmiyorsun !” Dedim.
Ablam tam konuşacakken annem
” Kızlar içerdekiler kahve bekliyor haydi ama !” dedi.
Annem taşan kahveye bakıp hızla yanımıza geldi ablama bakıp “ İzem buranın hali ne . !” dedi .
Ablam “ dalmışım. “ dedi annem cezveyi kenara koyup yenisini çıkardı . kahveyi çıkarıp ablama baktı “ Yenisi yap !” dedi .
Ablam tam hareket edecekken ablamın boynundaki incili kolyesi düşmüştü .
Ablam yere eğilip kolyeyi eline aldı
“ kolyem kopmuş .!” dedi.
Annem “ çık odana yenisi tak ! Ben kahveleri yaparım. “ dedi
Ablam başını sallayıp mutfaktan çıkarken annem eline cezveyi alıp ocağa koydu .
Annem kahveleri pişirirken bende bir yandan dışarıya bakıyordum .
Barış, hoşlandığım çocuk şimdi ablam ile mi evlenecekti ? . Kendimi kötü hissetmiyordum. hatta hiçbirşey hissetmemiştim. Sadece şaşkınlık ve beklemediğim bir şey di .
Barışa karşı olan duygularımı tarif edemiyordum.
Annem “ Milena git şu ablana bir bak . Nerde bunca zamandır . Kahveler oldu ama hala gelmedi .!” dedi .
Annem kahveleri fincanlara dökerken bende annemin dediği gibi yukarıya çıktım .
Odanın kapısına geldiğimde yavaşça kupu çevirdim .
Oda görüş açıma girdiğinde içerde kimse olmadığını fark ettim .
“ Abla .!” diyerek etrafa baktığımda . Karşıda duran pencerenin açık kaldığını fark ettim .
Kafamdan aşağıya kaynar sular döküldüğünü hissetmiştim.
“ Abla neredesin !” diyerek lavaboya girdim bir ihtimal ama Aynanın yanında aslı duran ablamın üzerindeki elbise vardı .
Ablam kaçmış mıydı . .? Bu olamazdı. ! Odaya geri dönüp camdan aşağıya baktım evin sağında duran bir merdiven vardı .
Kendi kendime odada dolanıp durdum.
Yatağa oturup ellerimi başıma koydum
‘ ah abla nereye gittin. ‘ dedim içimden .
Kafamı kaldırıp önümde duran masanın üzerinde bir not ilişti .
Ayağa kalkıp .notu aldım .
"BENİ BUNU YAPMAYA MECBUR BIRAKTINIZ... BEN EVLENMEK İSTEMİYORDUM . AMA SİZ ZORUNLU KILDINIZ . BU KADAR MI BENİ SEVMİYORSUNUZ ANNE , BABA . ŞİMDİ GERÇEKTEN MUTLU OLMAYA GİDİYORUM . BENİ ARAMAYIN , SORMAYIN . HATTA İZEM DİYE BİR KIZINIZ OLDUĞUNU UNUT BABA ... ZATEN YOKTUM ... ŞİMDİ GÖLGEM BİLE RAHATSIZ ETMEYECEK. ....
SİZDEN ÖZÜR DİLEMEYECEĞİM SADECE MİLENA.... SENDEN ÖZÜR DİLİYORUM .... .”
İZEM B.
Not elimden düştüğünde benimde gözlerimden yaş aktı .
Ablam gitmişti ,hemde sonsuza kadar .
Güvendiğim sığındığım tek kişide beni bırakıp gitmişti....
“ Milena ablan ..” diyen kapıdan bana bakan anneme çevirdim başımı .
Annem cama birde yerdeki nota baktı .
Ablam gitmişti ama olan geride kalan bana olacağını daha öğrenmemiştim ...
Bölüm nasıldı ? .
Siz İzem’in yerinde olsanız ne yapardınız.? Yorumlara 👇
Yorum ve bebeği yaparsanız çok sevinirim .
Bir sonraki bölümde görüşürüz♡
