Gözlerimi açtığımda, hala rüyânın içindeymişim gibi hissettim. Kütüphane. Kitaplar. Deniz. Ve o tek kelime: Geçmiş
Yatağımda doğruldum, başımda bir sersemlik vardı, kalbim hızla atıyordu. Her şey o kadar netti ki… Bu rüya, diğerlerinden farklıydı. Genelde bir şeyleri bulanık hatırlardım, ama bu kez, sanki rüyamda olanları gerçekten yaşamışım gibi bir anı vardı.
Elimi başucumdaki deftere uzattım, sayfalarını hızlıca çevirdim ve hemen yazmaya başladım:
"Deniz’i tekrar gördüm. Bu sefer bir kütüphanedeydik. Bana baktı ve ‘Beni unutma’ dedi. Elinde bir kitap vardı, kapağında ‘Geçmiş’ yazıyordu. Bu bir mesaj mı? Hatırlamamı istediği şey gerçekten yaşanmış olabilir mi?"
Son noktayı koyarken derin bir nefes aldım. Efsun’un sözleri aklımda yankılandı:
“Ya tanıdıysan ama unutmuşsan?”
Ama nasıl? Hayatımın hiçbir döneminde Deniz diye birini tanımamıştım. Peki ya bir zamanlar tanımışsam ama bir şekilde hafızamdan silinmişse?
Telefonu elime aldım ve Efsun’a mesaj attım:
"Rüyamda onu tekrar gördüm. Ama bu kez sahilde değil, bir kütüphanedeydik. Kitapları hatırlıyorum, elinde ‘Geçmiş’ adında bir kitap vardı. Konuşmalıyız."
Birkaç dakika sonra cevap geldi:
"Tamam, hemen buluşalım. Ama bu sefer gerçekten derinlemesine araştıracağız ona göre."
Kafede otururken, Efsun gözlerini kısıp çok ciddi bir duruşla defterine notlar alıyordu. Beyninin derinliklerinde kaybolmuş gibi görünüyordu, kalemi ise sayfanın üzerinde hızlıca dans ediyordu. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra başını kaldırıp bana baktı. "Bunu ciddiyetle ele almamız gerek," dedi, sesindeki kararlılık yavaşça beni içine çekiyordu.
Gözlerini masaya dikmişti, her zaman olduğu gibi derin düşünceler içerisindeydi. "Bak," dedi, "Burada birkaç olasılık var."
Benimle konuşurken hep olduğu gibi sesinde bir yumuşaklık vardı. Ama bu kez, sözlerinden gerçekten bir şeylerin farklı olduğunu hissedebiliyordum.
"İlk olarak, bilinçaltın sana bir mesaj gönderiyor olabilir. Hatırlayamıyorsun ama geçmişte bir şeyler yaşanmış, rüyalar da bunu açığa çıkarmaya çalışıyor olabilir."
Efsun'un gözlerinde bunları söylerken bir parıltı belirdi.
Düşündüm.
"Ama o zaman neden sadece rüyada görüyorum onu? Neden her şey bulanık değil de, bu kadar gerçek?"
Efsun hafifçe gülümsedi, ama gülümsemesi o an manidar bir anlam taşıyor gibiydi.
"Bir başka olasılık da, kolektif bilinç. Belki de bir şekilde Deniz’in zihniyle bağlantı halindesin. Yani, ona dair bir şeyleri hissetmek, onunla zihinsel olarak bağlantıya geçmek gibi bir şey."
Bir an duraksadım.
"Peki ya üçüncü olasılık?"
Efsun omuzlarını silkti.
"Kuantum fizikçilerin konuştuğu paralel evrenler. Gerçekten yaşandı ama bir başka evrende, başka bir gerçeklikte. Kim bilir?"
İçimi bir ürperti sardı.
"Bu üçüncüsü… fazla çılgınca değil mi?"
Efsun gülümsedi, ama bu gülümseme düşüncelerini toparlama çabası gibiydi.
"Bildiğimiz fizik kurallarına göre, evet. Ama kuantum bilinci diye bir teori var. Zihin bir noktada, gerçekliğin farklı katmanlarına erişebiliyor olabilir."
O anda aklımda bir şimşek çaktı. Belki de bu sadece bir teori değildi. O an, bir şeyin peşinden gitmem gerektiğini hissettim. Sadece bunu çözmeliydim. Her şey çok karışık ve belirsizdi ama kalbim bir şekilde bunun üzerine daha fazla düşmem gerektiğini işaret ediyordu.
Akşam eve döndüğümde, çekmecelerimi karıştırmaya başladım. Çocukluk anılarımı sakladığım eski kutuyu buldum. İçinde solmuş fotoğraflar, eski defterler vardı. Birini açtım, sayfalarını çevirdim… Ve o an, gözlerim bir kelimeye takıldı.
Deniz.
O anı kesinlikle hatırlamıyordum, ama el yazımın altına düştüğüm not dikkatimi çekti:
"Bugün onunla birlikte büyük ağacın altına saklanıp hikayeler uydurduk. Sonsuza kadar arkadaş kalacağız."
Boğazım düğümlendi. Büyük ağaç… Bir an gözümün önüne eski bir park geldi. Bir çocuğun gülümseyişi. El ele tutuşmuş iki küçük çocuk figürü..
Ben… ve Deniz.
Ama o görüntü, geldiği hızla kayboldu. Başımı iki yana salladım. Bu anıyı hiç hatırlamıyordum. Ama bir zamanlar onu tanımıştım. Ve şimdi ise anılarımız geri geliyordu...