Bölüm 4

Melis ve Mert, eski yapının açılan kapısından içeri adım attılar. İçerisi neredeyse tamamen karanlıktı, sadece kırık pencerelerden giren soluk ay ışığı yerdeki taşları aydınlatıyordu. Havadaki toz kokusu ve çürümüş ahşap kokusu, uzun süredir buraya kimsenin adım atmadığını gösteriyordu. Melis, ürpererek kollarını kendine sardı. “Burası... gerçekten terk edilmiş gibi.” Mert ise dikkatle etrafa bakıyordu. Haritayı tekrar açtı ve ışıkta dikkatlice inceledi. “Burada bir şey olmalı,” dedi kısık sesle. “Bizi buraya kadar getiren şeyin bir amacı olmalı.” Melis başını salladı ve odanın köşesine doğru ilerledi. Birkaç eski tahta kasa, paslanmış bir metal masa ve yere saçılmış kağıtlar vardı. Elini bir kağıda uzattığında, farkında olmadan nefesini tuttu. Kağıdın üzerinde tanıdık bir yazı vardı. Ayşe’nin el yazısı.Gözleri büyüdü. “Mert... bak.” Mert hızla yanına geldi. Melis, kağıdı ona uzattığında Mert’in yüzündeki şaşkınlığı gördü. Kağıtta sadece birkaç kelime yazıyordu: “Beni takip edin. Zaman daralıyor.” Melis yutkundu. “Bu... Ayşe’nin el yazısı.” Mert kağıdı eline aldı, yazıya bakarken gözleri kısıldı. “Ama bu imkansız.” Melis ona baktı. “Neden?” Mert başını iki yana salladı. “Çünkü ben de böyle bir not buldum.” Melis’in kalbi hızlandı. “Ne?” Mert, cebinden buruşturulmuş başka bir kağıt çıkardı. Onun üzerinde de aynı el yazısıyla başka bir mesaj vardı: “Zamanınızı boşa harcamayın. Bulmanız gereken şey burada.” Melis’in zihni allak bullak olmuştu. “Bu ne anlama geliyor?” Mert kağıdı katladı ve derin bir nefes aldı. “Bilmiyorum ama anladığım bir şey var. Biri bize mesaj bırakıyor. Ve bu, düşündüğümüzden çok daha büyük bir şey.” Melis, etrafına göz gezdirdi. Burası, birilerinin bilerek onları yönlendirdiği bir yerdi. Haritaları buraya getiren, notları bırakan kişi kimdi? Gerçekten kaybettikleri arkadaşları mıydı? Tam o anda, bir gürültü duyuldu.Melis irkildi, Mert hemen başını çevirdi.Ses, odanın arka tarafından geliyordu.Mert, gözlerini kısıp fısıldadı. “Bence yalnız değiliz.”