6. Bölüm: Çarkların Arasında Kaçış
Aşağıdan gelen ayak sesleri ahşap merdivenleri gıcırtıyla sarsarak hızla yaklaşıyordu. Adamın elindeki fenerin güçlü ışığı, kulenin tavanındaki devasa pirinç çarkların üzerinde karanlık gölgeler dans ettiriyordu.
Maya panikle etrafına bakındı. Zemin kata inen tek merdiven, adama doğru gidiyordu.
— "Burada sıkıştık," diye fısıldadı Maya. Sesindeki korku, kulenin soğuk havasında hissediliyordu.
Kuzey cebindeki ikinci anahtarı sıkıca kavrayıp sırt çantasına attı. Bakışlarını kulenin üst kısmına, devasa saat kadranının arkasındaki küçük havalandırma penceresine çevirdi.
— "Yukarı tırmanacağız," dedi Kuzey kararlı bir sesle. "Saat kadranının arkasından yangın merdivenine çıkan bir geçit olmalı."
Gölge gibi hareket eden adam iki kat aşağılarındaki platforma ulaşmıştı bile. Siyah kabanlı, yüzünü şapkasının gölgesine gizlemiş uzun boylu bir adamdı.
— "Beni dinleyin!" diye bağırdı adam yukarı doğru. Sesinde tehditkar bir ton vardı. "O anahtarlar sizin anlayamayacağınız kadar tehlikeli. Onları bana verirseniz buradan zarar görmeden çıkarsınız!"
Kuzey ve Maya cevabı beklemek yerine saat mekanizmasının yanındaki demir merdivenlere atıldılar. Tırmanırken ayaklarının altındaki paslı metal çatırdıyordu. Adam yukarı doğru koşmaya başlayınca Kuzey, kenarda duran eski bir ahşap makarayı aşağıya doğru itti.
GÜM!
Ağır makara merdivenlerden aşağı yuvarlanarak adamın dengesini bozdu. Adam küfür ederek geriye doğru sendeledi. Bu vakit kaybı, iki gence birkaç saniyelik bir avantaj sağladı.
Kuzey ve Maya saat kadranının tam arkasındaki dar platforma vardılar. Dışarıdaki sokak lambalarının ışığı, saatin cam kısımlarından içeri süzülüyordu. Yan taraftaki küçük ahşap kapak yarı açıktı.
— "Önce sen geç!" dedi Kuzey, Maya’yı öne iterek.
Maya dar kapaktan dışarı süzülüp kulenin dışındaki yangın merdivenine çıktı. Kuzey də arkasından sıyrılırken adam platforma ulaşmış, Kuzey’in sırt çantasına uzanmıştı. Kuzey son bir hamleyle kendini dışarı attı ve ahşap kapağı adamın yüzüne kapattı.
Dışarıdaki soğuk gece havası yüzlerine çarptı. Yağmur hafifçe çiselemeye başlamıştı. Demir merdivenlerden kayarcasına hızla aşağı indiler. Sokak seviyesine ulaştıklarında arkalarına bile bakmadan karanlık ara sokaklara daldılar.
İki sokak ötede, eski bir ahşap binanın gölgesinde durup soluk soluğa kaldılar. Kalpleri göğüslerinden fırlayacak gibi çarpıyordu.
Maya dizlerine çökmüş nefes almaya çalışırken Kuzey’e baktı:
— "O adam kimdi? Bizi nasıl buldu?"
Kuzey çantasını kontrol edip her iki anahtarın da güvende olduğunu görünce derin bir nefes verdi:
— "Bilmiyorum... Ama 1974’ten beri bu sırrı bekleyen tek kişi biz değiliz. Üçüncü anahtarı ondan önce bulmak zorundayız."