Eski bölümden kısa bir kesit;
‘’Az önce duyduğumuz silah sesi polis tarafından etkisiz hale getiren Serhat’a sıkılmış bir kurşundu. Etraf sakinleşene kadar hepiniz burada kalacaksınız.’’ dediğinde hem rahatlamış, hemde gerilmiştim. Herşey bu kadar kolaysa neden daha önce yapmamışlardı?’’
Teoman’dan
Babamın konuşması bittiğinde herkes rahat bir nefes almıştı, Sıla’da daha çok rahatlamış olacak ki gene bana yapışmaya başlamıştı. Kollarını boynuma doladığında bıkkınlıkla oflayarak ellerini boynumdan çektim ve iğrenerek ona baktım.
‘’Bana bir daha elini sürme Sıla.’’ dediğimde üzgünce baktı.
‘’Sevgilimsin sen benim, nasıl dokunmam sana Teoman?’’ dediğinde gözlerimi devirdim.
‘’Sana çıkma teklifi ettiğimi hatırlamıyorum Sıla, sen kafana göre bir gün geldin, buluşalım dedin buluştuk. Ağladın, zırladın geldin bana sarıldın ondan sonraki günlerde de sevgilim diye diye başımı şişirdin. Seninle asla sevgili olmadım, olmayacağım da. ‘’ dediğim zaman sertçe yutkundu.
‘’Bu arada aklın varsa bu ülkeden defol, Deniz’e yaptıklarının aynısını seninde yaşaman an meselesi çünkü.’’ dediğimde korku ile geri çekilerek, ağlayarak yanımdan kaçtı. Sıla ağladıktan sonra gene yanımda biteceği için buradan saklanmam gerekiyordu. Arkama dönüp birkaç adım attım ki bu sefer Aras ve Deniz’i gördüm, Deniz ağlayarak Aras’la konuşuyordu.
Birkaç adım daha atıp saklanarak onları dinlemeye başladım.
‘’Aras bak, sana yemin ederim bu olay birden böyle bitmez, hepiniz çok rahat davranıyorsunuz.’’ dediğinde Aras derin bir nefes aldı, diğer günlere kıyasla bugün oldukça gergin gibiydi.
‘’Abartıyorsun ama Deniz şu anda, o olay bitti, biz kurtulduk. Çığlık kostümü polislerin elinde paranoyaklık yapıyorsun.’’ dediğinde kaşlarımı çattım, hangi olay hakkında konuşuyorlardı lan bunlar?
‘’Kaldığım odadaki pencerede gördüm diyorum sana o maskeyi Aras, hastanede de böyle yaptın. Bu sefer başımıza büyük bir bela geldi.’’ diye sinirle konuştuğunda bu sefer Aras’ında öfkelendiği belli oluyordu.
‘’Üzgünüm Deniz ama benim bu paranoyaklığa ayak uyduracak bir zamanım yok.’’ diye öfke ile konuştuğunda bu çocuğun ne yapmaya çalıştığını artık anlamıyordum. Deniz onun için öylesine biri olmamalıydı, ona oldukça yardım etmiş kaç defasında da başı belaya girmişti gene de onu hiç bir konuda yanlız bırakmamıştı.
Saklandığım yerden hızlıca çıkarak oturdukları koltuğa zıplayıp Aras’ın yüzüne yumruğu indirdiğim zaman Deniz kolumdan tutarak beni durdurmaya çalıştı.
‘’Şerefsiz şerefsiz konuşmasana lan kızla!’’ diye bağırarak tekrardan bir yumruk indirdiğim zaman Deniz önüme geçti, ağladığını yeni görüyordum. Dudaklarını hareket ettirip ‘’lütfen ‘’ dediğinde nefes alamadığımı hissettim ve sadece Deniz’e baktım.
Ardından derin bir nefes alıp bu sefer Aras’a bakıp konuşmaya başladım.
‘’Kızda demek ki o kadar travma bırakmış ki, bu derece korkmuş. Aras, ben Deniz’i uzun zamandır tanırım, o bir erkekten yardım istemeyi geç, hiçbir koşulda arkasında oturmayı bile kabul etmez. Sana güvenip, senden yardım istiyorsa demek ki durum baya ciddi.’’ dediğimde yere tükürerek pişman bir şekilde Deniz’e baktı.
‘’Sağol Teoman..’’ dedi ilk bana bakmadan,
‘’Senden de özür dilerim Deniz.’’ dediğinde, Deniz zoraki bir şekilde gülümsedi. Telefonuma hatta odadaki herkesin telefonuna gelen bildirimle herkes telefonlarına gömüldü.
Asıl oyun şimdi başlıyordu.