Bölüm 4

Vardığında pis kokusu yerini hanımeli ve yasemin kokusuna bırakmıştı. Ay ışığı, mermer yolları ve özenle budanmış çalıları gümüşi bir renge boyuyordu. Uzakta, sarmaşıklarla kaplı zarif bir kameriye ve içinde tek başına oturan bir silüet gördü. Kraliçe Elara. Kaira, çalıların arasında sessizce ilerledi. Her adımı hesaplı, her nefesi kontrollüydü. Kraliçe, elindeki kitaptan başını kaldırmış, yıldızları izliyordu. Yüzünde, Kaira'nın hayatı boyunca hiç sahip olamadığı bir dinginlik vardı. Kaira son çalının arkasından çıktığında, Kraliçe onu fark etti. Gözleri şaşkınlıkla büyüdü ama çığlık atmadı. Sadece, "Sen de kimsin?" diye fısıldayabildi. "Kardeşimi geri getirecek olan kişi," diye cevapladı Kaira ve bir hamlede Kraliçe'nin kolunu yakaladı. "Şimdi sessizce benimle geliyorsun." Tam o anda, bahçenin diğer ucundan devriye gezen iki muhafızın sesi duyuldu. Onları fark etmişlerdi. "Hey! Orada neler oluyor? Kraliçe'den uzak dur!" diye bağırarak koşmaya başladılar. Kaira'nın planı için vakit daralıyordu. Kraliçe'yi kendine siper ederek geriledi ve kılıcını çekti. "Bir adım daha atarsanız Kraliçe'niz ölür." Ama muhafızlar blöfünü görmeye niyetliydi. Biri kılıcını savurarak Kaira'ya doğru atılırken, diğeri Kraliçe'yi kurtarmak için yandan dolanmaya çalıştı. Kaira'nın gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. Bir anlığına Kraliçe'yi sertçe yana itti, öne atılan ilk muhafızın kılıcından sıyrıldı ve kendi kılıcının tersiyle adamın diz kapağına vurdu. Muhafız acıyla yere yığılırken, Kaira dönüp diğer muhafızın üzerine atıldı. Metal metale çarptı. Kaira bir kedi çevikliğiyle dövüşüyordu; acımasız, hızlı ve ölümcül. Birkaç saniye içinde ikinci muhafız da yerdeydi. Her şey olup bittiğinde, Kaira nefes nefese kalmıştı. Yere ittiği Kraliçe Elara ise şaşkınlık ve korkuyla ona bakıyordu. Beklediği gibi çığlık atan, ağlayan bir kadın değildi. Gözlerinde Kaira'nın çözemediği bir ifade vardı.