Gökyüzü, solgun mavi tonlarından yavaşça kurşuni bir griye dönüyordu. Ufuk çizgisinde ağır ağır süzülen bulutlar, yaklaşan fırtınanın sessiz habercisiydi. Rüzgâr, ağaçların dallarında uğulduyor, sanki ormanın kendisi konuşuyordu. Toprak, yeni bir yolculuğun ağırlığını taşıyacak kadar yorgun ama hâlâ sıcaktı; Elendar’ın adımlarını tanıyor, onları kabulleniyordu. Nira önde yürüyordu. Omzundaki pelerin dalgalanıyor, gümüş işlemeli yakası zaman zaman güneşin son ışıklarını yansıtıyordu. Elendar, sırtında taşıdığı küçük çantasının içindeki ilk taşa göz ucuyla bakarken, onun varlığının artık kalbinin bir parçası olduğunu hissediyordu. Toprak Taşı, hem güç hem de sorumluluk yüklemişti ona. Karşılarında yükselen dağların etekleri buğulu ve serindi. Uçurumlar yosunla kaplı, vadiler sisle örtülüydü. Rüzgârın taşıdığı serinlik, denize yaklaştıklarının işaretiydi. Ama o deniz sıradan bir deniz değildi. “Burası Yansıyan Körfez,” dedi Nira, durup ufku işaret ederek. “Su Taşı, bu körfezin altındaki Tapınak’ta saklı. Ama içeri girmek… kolay değil.” Elendar, uzaklarda parıldayan suya baktı. Durgun bir ayna gibi kıpırtısızdı. Gökyüzü neyse, su da onu aynen yansıtıyordu. Dağların griliği, gölgelerin oyunları, hepsi yüzeye çizilmiş bir resim gibiydi. “Oraya nasıl ulaşacağız?” diye sordu Elendar. Nira, cebinden ufak bir küre çıkardı. Kristal berraklığındaki bu kürenin içinde incecik mavi damarlar dolaşıyordu, tıpkı damarlardaki kan gibi. “Bu, Su Kapısı’nı açan anahtar. Ama çalışması için önce denizin kalbini bulmalıyız. Yani... Unutulmuş Sığlıklar’a inmeliyiz.” Elendar’ın kaşları çatıldı. “Orası tehlikeli mi?”
Nira hafifçe gülümsedi. “Su nadiren dürüst davranır. Sana ne istersen gösterir… ama sana neye ihtiyacın olduğunu söylemez. Bu yolculukta senin en büyük düşmanın, aynadaki yansıman olabilir.” Bu sözler Elendar’ın içine bir ürperti gönderdi. Ama aynı zamanda merakını da kamçıladı. Kendisiyle yüzleşmek… belki de en zor savaş buydu. Öğleye doğru, dar bir patikadan kıyıya indiler. Sahil, ince çakıllarla kaplıydı ve taşların üzerinde tuzlu yosunlar birikmişti. Deniz sessizdi. Hatta fazla sessiz. Ne martı sesi, ne dalga çarpması. Bu sükûnet, huzur değil tehdit fısıldıyordu. Elendar denize yaklaşırken ayakları aniden suya gömüldü. Ama bu, sıradan bir batma değildi. Su, onu içine çekiyordu. Gözleri büyüdü. “Nira!” Kadın yıldırım gibi dönüp onun kolundan tuttu. “Sakin ol! O seni tanıyor! Direnme, kalbinle konuş!” Elendar nefesini tuttu. Su bileklerine kadar çıkmıştı ama serinlikten çok hafif bir baskı hissediyordu. Gözlerini kapadı. Kalbinde taşı düşünmeye başladı. Toprağın sabrını, gücünü. Sonra içinden yavaşça mırıldandı: “Su Taşı’nı bulmaya geldim. Kalbim temiz, niyetim net. Bana yol göster.” Ve o an su durdu. Bileklerine kadar geri çekildi. Sessizliğin içinden mavi bir ışık yükseldi; kristal küre Nira’nın elinde parlamaya başladı. Yüzeyden birkaç metre ötede, denizin ortasında bir çember belirdi. Taşlardan yapılmıştı, yosunlarla kaplıydı ve her biri eski bir dile ait semboller taşıyordu.
Nira gözlerini kıstı. “Bu kapı açıldıysa, artık dönüş yok. Hazır mısın?” Elendar başını salladı. “Evet.” “Öyleyse dalıyoruz.” Deniz, bir kez daha sessizliğe gömülmüştü. Okyanusun yüzeyi, solgun bir ayna gibi, üstünde dalgasız bir yansıma tutuyordu. Açılan taş çemberin merkezinden yavaşça yayılan mavi ışık, sanki gökyüzündeki yıldızlardan birinin denize düşmüş hâliydi. O an dünya, sadece bu ışık ve onu çevreleyen sonsuz sessizlikten ibaretti. Elendar, nefesini tuttu. Gözleri ışığın içine odaklanmışken etrafındaki zaman yavaşlamış gibi hissetti. Dalga yoktu. Rüzgâr yoktu. Ses yoktu. Nira’nın bile nefes alışları kaybolmuştu bu büyülü dinginlikte. “Hazır ol,” dedi Nira. Sesi, sanki düşünceyle konuşuyormuş gibi Elendar’ın zihninde yankılandı. “Kapı, bizi denizaltı tapınağına götürecek. Ama bu yolculukta mantığın seni taşımaz. Hisset, direnme.” Elendar başını salladı. Sırt çantasını daha sıkı kavradı. Toprak Taşı’nın ağırlığı hâlâ oradaydı ama garip bir şekilde artık omzunda değil, kalbinin tam ortasında hissediliyordu. Nira, kristal küreyi iki eliyle kaldırdı ve yavaşça suya bastırdı. Küre, bir süre direndi gibi oldu, sonra yüzeyin altına doğru süzüldü. Onunla birlikte çemberin ortasındaki su da dönmeye başladı; önce yavaş, sonra giderek hızlanan bir girdap oluştu. Fakat bu bildik bir girdap değildi — su içe doğru çekilirken, etrafındaki taş halkalar da titriyordu, sanki yüzlerce yıldır uyuyan bir varlık uyanmıştı. Nira bir adım attı ve bedenini girdabın merkezine bıraktı. Bir an, sanki yerçekimi ortadan kalkmıştı. Vücudu havada asılı kalmış gibi, nazikçe süzüldü ve sonra girdabın içine dalıp gözden kayboldu. Elendar derin bir nefes aldı. Göğsü hafifçe kalktı. İçinde toprakla olan bağını hatırladı, ardından suya bir adım attı.
Dünya karardı. Sudan geçiş bir düş gibiydi. Elendar, bedeniyle suyun içinde değilmiş gibi hissediyordu. Nefes alabiliyordu ama ciğerlerine hava değil, serin bir esinti doluyordu. Gözlerini açtığında, etrafında uzanan manzara gerçeküstü bir tablo gibiydi. Burası suyun altıydı ama karanlık değil, aydınlıktı. Yumuşak mavi bir ışık, kayalıkları, yosunları ve uzaklardaki mercan kulelerini aydınlatıyordu. Gökyüzü yoktu ama her şey görünüyordu. Yukarıya baktığında, dalgalı bir yüzeyin çok çok uzakta olduğunu fark etti, sanki deniz kilometrelerce yukarıdaydı. Sudaki yaşam sessiz ama yoğun bir şekilde akıyordu. Elendar’ın yanından irili ufaklı balık sürüleri geçti; pulları gümüş gibi parlıyordu. Bazıları ona bakıp uzaklaştı, bazıları ise merakla birkaç tur atıp yollarına devam etti. Yosunlarla kaplı dev kayalar, sanki nefes alıyormuş gibi inip kalkıyor, üzerlerinden ince baloncuklar yükseliyordu. “Burası... başka bir dünya,” diye fısıldadı Elendar kendi kendine. Nira az ilerdeydi. Suda yüzmüyorlardı; daha çok süzülüyorlardı. Yürümenin hafifliğiyle ama yüzmenin serbestliğiyle ilerliyorlardı. “Tapınağa hâlâ çok yol var,” dedi Nira, eliyle önlerini işaret ederek. “Unutulmuş Sığlıklar’ın içinden geçeceğiz. Su buradan sonra hem göründüğü gibi değildir, hem de hiç görünmediği kadar gerçektir.” Elendar kaşlarını çattı. Bu tür cümleler, Nira’nın tarzıydı: şifreli, derin ve biraz da ürkütücü. Ama alışmaya başlamıştı artık.
İlerledikçe ortam değişmeye başladı. Mercanların yerini yosun kaplı heykeller aldı. İnsan boyundaki taş sütunlar, yer yer yıkılmış ve yosunlara karışmıştı. Bazılarının gözlerinde parıltılar vardı — belki taş değil, bir zamanlar canlı olan bir varlığa aitti bunlar. Elendar bir an durdu. Sol tarafındaki bir heykel onu kendine çekiyordu. Diğerlerinden farklıydı; bir insan suretine sahipti ama yüzü eksikti. Parmakları uzatılmıştı, sanki yardım ister gibi. Tam ona dokunacakken Nira’nın sesi yükseldi: “Sakın! Onlar Uyuyanlar. Göz göze gelen, onların rüyasında uyanır.” Elendar hızla elini geri çekti. Kalbi göğsüne çarparken derin bir nefes aldı. Uyuyanlar... bu dünyada ne çok şey sessizce yaşıyor, bilinmeden bekliyordu. İlerledikçe su daha da koyulaştı. Artık mavi değil, mora çalan bir ton hâkimdi. Sıcaklık da düşüyordu. Elendar’ın derisi ürperiyor, kıyafetleri suya rağmen kuru kalıyordu — sihrin bir oyunu daha. Karşılarına büyük bir boğaz çıktı. İki yanından yükselen sualtı kayalıkları, birer dağ gibi devasa ve keskin kenarlıydı. Tam ortasında, bir ışık huzmesi yeraltından yukarıya doğru yükseliyor ve gökyüzüne bir mesaj yolluyormuş gibi titreşiyordu. “Tapınak orada,” dedi Nira. “Ama önce Geçit Muhafızı’yla karşılaşacağız. O seni deneyecek. Sözlerin değil, niyetin ölçülür burada.” Elendar başını salladı. “Hazırım,” dedi ama sesindeki titreşim, içinde hissettiği gerginliği ele veriyordu. Kalbinin derinliklerinde bir yankı çınladı:
“Gerçekten hazır mısın, Elendar? Güç taşlarla gelmez. Cesaret, korkunun içinde bulunur.” Bu iç ses mi, yoksa taşın kendisi miydi? Artık ayırt edemiyordu. Nira’nın ardından boğazdan geçerken, etraflarındaki su ağırlaştı. Işık neredeyse kayboldu, sadece bedenlerinin çevresinde titreşen zayıf bir parıltı kalmıştı. Her adımda ayaklarının altındaki yosunlar hareket ediyor, zaman zaman bir yüzey, zaman zaman bir varlık gibi davranıyordu. Sonunda bir çöküntünün önüne geldiler. Tam ortasında devasa bir taş kapı vardı. Kapı değil, adeta bir dağın kesilmiş yüzüydü. Üzerinde spiral desenler, su damlalarının yolları gibi kazınmıştı. Nira durdu. Elendar’a döndü. “Buraya kadar ben vardım ama içeri sadece sen girebilirsin. Geçit, taşı taşıyana açılır.” Elendar içini çekti. Önünde duran kapıya doğru yürüdü. Kalbinin derinliklerinde bir ağırlık hissetti ama aynı zamanda bir çağrı. Toprak Taşı göğsünde ısındı, ardından ışıltısı soldu. Yerini başka bir şey aldı: Sessizlik. Ama bu kez tehditkâr değil, sınayıcı bir sessizlikti. Elini taş kapıya uzattı. Tam o anda, kapının üzerindeki desenler parlamaya başladı. Elendar’ın parmak uçları taş kapıya değdiğinde, taşın soğuk yüzeyi beklenmedik bir şekilde ılıktı. Yüzey, nefes alıyormuşçasına titredi. Spiral desenler önce donuk bir gümüşle parladı, ardından içlerinden mavi bir ışık yayılmaya başladı. Elendar’ın tenine dokunan titreşim, göğsünden geçen derin bir uğultuya dönüştü. Ardından her şey sustu. Bir boşluğun ortasında duruyordu şimdi. Ne su vardı, ne ışık. Ne zaman, ne de yön duygusu. Sadece kendisi.
“Elendar...” diye fısıldadı bir ses. Ne Nira’nın sesiydi, ne de daha önce duyduğu birine aitti. Bu ses, tanıdık olduğu hâlde yabancıydı. Bir yankı, kalbinin içinden geliyordu. “Yüreğini aç. Kendini saklayan, taşı koruyamaz.” Elendar etrafına baktı. Ama göremediği bir şey vardı burada; bir varlık mı, yoksa sadece kendi zihni mi? Bir anda önünde, suyun yansımasından doğmuş gibi bir figür belirdi. Kendi bedenine çok benziyordu ama gözleri simsiyah, yüzünde ise hiçbir duygu yoktu. Elendar kendisine baktı — ya da kendisinin karanlık bir yansımasına. “Sen misin?” diye sordu sessizce. Yansıma başını salladı. “Ben senin korkularınım.” Birden aralarında su dalgası gibi bir görüntü belirdi. Milas’ta geçen günler… Lofi büyükanne, küçükken anlattığı masallarla çıkageldi. Elendar, çocukluğunda geceleri korkuyla dinlediği hikâyeleri hatırladı: su altı canavarları, kandıran ruhlar, kendini unutturan mağaralar… Bir başka sahne belirdi: Dağlardaki savaş. Bir orman yangını. Alevlerin arasında kaybolan bir dost. Elendar diz çöktü. Gözleri yaşardı. Bu, hatırlamak istemediği bir andı. Gerçek miydi, yoksa zihninin bir oyunu muydu? “Taşı koruyamazsın,” dedi karanlık figür. “Sen korkaksın. Kaçtın. Hep kaçtın. Bunu biliyorsun.” Elendar, dizlerinin üstünde öne eğildi. Nefesi hızlandı. Boğazı kurudu, ama suyun içindeydi. Bu mümkün müydü? Zihni yavaşça onu aşağı çekmeye başladı. Tam o sırada Toprak Taşı parladı. Göğsünden yükselen ışık, içini ısıttı. Kalbinin derinliklerinden bir ses daha duyuldu — ama bu kez kendisine ait olan.
Kaçmadım. Seçtim. Her seferinde yeniden ayağa kalkmayı seçtim.” Gözlerini açtı. Karşısındaki karanlık figüre dimdik baktı. “Evet, korktum. Ama hâlâ buradayım.” O an, figür çatladı. Suyun içinde çatlayan bir cam gibi, bedeninden beyaz ışık sızdı. Sonra dalgalar gibi dağıldı ve yok oldu. Boşluk bir anda çekildi. Elendar, tekrar taş kapının önündeydi. Kapı açılmıştı. Kapının ardında sonsuz gibi uzanan bir koridor vardı. Duvarlar, mavi kristallerle süslüydü. Tavandan sarkan , Elendar, taşı sımsıkı kavradı. Artık yalnız Toprak değil, Su da onunlaydı. Bu sadece bir başlangıçtı. Ama bir kapı daha kapanmıştı ardında — ve bir diğeri açılıyordu. Bölüm 3: Derinlerin Fısıltısı (Son Bölüm – Uyanış) Salon, su taşının ışığıyla parladığında, Elendar kısa bir an için her şeyin sona erdiğini düşündü. Ama su gibi düşünmeliydi artık — durmazdı, durmamalıydı. Taşı avuçladığında yalnızca bir güç değil, bir sorumluluk da hissetti. Suyun içinden yankılanan ses, zihninde son bir mesaj gibi dolandı: “Taşlar bir araya geldiğinde, yalnız beden değil, zaman da değişir. Sen geçmişin gölgesinden, geleceğin ışığına yürüyen sonsuz yolcusun.”
Işık söndüğünde salonun zemini sallandı. Merkezdeki platform, yavaşça aşağı çekilmeye başladı. Kubbenin üstünden sarkıtlar düşüyor, tapınağın eski yapısı çatlamaya başlıyordu. Elendar’ın yüreği hızla çarptı. Geri dönmesi gerekiyordu. Ama geldiği yol artık kapanmıştı. Su, her yeri doldurmaya başlamıştı. Zemin yarılıyor, sanki tüm tapınak suyun altında yeniden doğuyordu. Elendar, taşları iç cebine yerleştirip son bir kez etrafa baktı. Geriye almak isteyeceği hiçbir şey kalmamıştı. Ancak ileriye taşıyacağı çok şey vardı. Tam o anda, tapınağın bir duvarı açıldı. Aralanan geçitten içeri, maviyle yeşil arası dalgalı bir ışık süzüldü. Elendar bu ışığın rüzgârını bile hissedebiliyordu. Bir davet miydi bu? Yoksa bir sınav daha mı? Karar vermesi gerekmedi. Yol sadece ona açıktı. Taşları seçen kişi, yalnızca izleyemezdi — adım atmalıydı. Geçitten içeri girdiğinde dar bir tünelle karşılaştı. Tünelin duvarları, canlı mercanlarla kaplıydı ve mercanlar sanki Elendar geçerken nefes alıyordu. Bazen kabarcıklar çıkıyor, bazen minik deniz yaratıkları göz kırpıyordu. Suyun içindeki bu geçit, doğanın bir hediyesi gibi görünüyordu. Tünelin sonunda, suyun yüzeyine doğru çıkan spiral bir merdiven başladı. Ama bu merdiven taş değil, suyun kendisinden yapılmıştı. Her adımı attığında su, altında yoğunlaşıyor; bastığı yeri taşıyordu.
Elendar yukarı çıkarken birden taşların cebinde titreştiğini hissetti. Bir yansıma oluştu önünde. Bu kez Nira’yı gördü. Nira, bir göletin kenarında oturuyordu. Elleriyle suyu okşuyor, gökyüzüne bakıyordu. Elendar ona seslenmek istedi ama ses geçmiyordu. Yalnızca his geçiyordu. Nira başını çevirdi. Yüzünde huzurlu ama merak dolu bir ifade vardı. Gözleri sanki “başardın mı?” diye soruyordu. Elendar gözlerini kapadı ve içinden cevap verdi: “Evet. Ama daha yolun başındayım.” Yüzeye ulaştığında suyun parlak kabuğu açıldı. Güneş, batmak üzereydi. Gökyüzü, altın ve şarap renginin birbirine karıştığı, büyülü bir tablo gibiydi. Elendar, suyun yüzeyini aşıp dışarı çıktığında, tekrar o küçük gölete ulaşmıştı. Nira’nın az önce yansımasını gördüğü yer — gerçekti. Ama Nira orada değildi. Göletin kıyısına oturdu. Üzerindeki kıyafetler hâlâ kuru gibiydi. Suyun izleri, sadece kalbinin derinliklerine işlenmişti. Taşları çıkardı ve avuçlarının içine aldı. Toprak Taşı sabit ve ağırdı. Su Taşı ise ılık, dalgalı ve huzurluydu. İkisinden yayılan titreşim, Elendar’ın bedeninde dengeli bir uyum yaratıyordu. Sanki içindeki iki zıt yön — kararlılık ve esneklik — ilk kez barışmıştı. Bir yaprak rüzgârla önüne düştü.
Arkasını döndüğünde, yaşlı bir figürün onu izlediğini fark etti. Beyaz saçlı, uzun pelerinli biri… Gözleri yosun yeşili, bastonu deniz kabuklarıyla süslenmiş. Adımlarını su gibi sessiz atan, kadim bir varlık gibiydi. Elendar ayağa kalktı. Bu figür yabancıydı, ama his olarak tanıdıktı. Tüm masalların sonunda ortaya çıkan bilge bir anlatıcı gibi. “Sen…” diye başladı Elendar. “Ben sadece izleyiciyim,” dedi yaşlı adam, gülümseyerek. “Taş seni seçti. Şimdi sıra sende.” “Kim olduğunu sormayacak mısın?” diye ekledi. Elendar, gözlerini gölete çevirdi. Ardından yaşlı adama dönmeden cevap verdi: “Hayır. Çünkü artık bazı soruların cevabı olmadan da yürümeyi biliyorum.” Bilge gülümsedi. “O hâlde, üçüncü taş seni çağırana kadar… dinlenmeyi öğren.” Ve sonra bir rüzgâr esti. Rüzgârla birlikte, yaşlı adamın silueti buhar gibi dağıldı. Elendar başını hafifçe eğdi. Şu anda yalnızdı ama asla tek başına değildi. Toprak onun altındaydı, su içinde akıyordu, rüzgâr teninde dolaşıyordu. Gökyüzüne baktı. Ve fısıldadı: “Hazırım.”