Karanlık, sessizce inmişti kadim toprakların üstüne. Rüzgâr, Gölgelerin Kulesi’ne doğru sürüklenen ince kül parçalarını savuruyordu. Gecenin içinde, yalnızca bir şey uyanıyordu: yitik olanın sesi. Uzun zamandır kimsenin adım atmadığı o eski yolun kenarında bir taş titredi. Derinlerde unutulmuş, adı bile hatırlanmayan bir yemin yankılandı boşlukta. Ve sonra, çok uzakta bir yerde, bir çocuk rüyasında titreyerek uyandı. Elendar… Onun ismi yıldızların arasından fısıldanır gibiydi. Ama o henüz bunu bilmiyordu. Bilmediği bir geçmişin, yazılmamış bir kaderin ve çoktan başlamış bir savaşın içine doğduğunu hissediyordu yalnızca. Kalbindeki boşluk, sadece bir taşla değil… kendi gerçeğiyle dolacaktı. Çünkü bu hikâye, bir taşı aramakla değil; kendini bulmakla başlıyordu.
