Aras telefonu kulağında birkaç saniye sessiz kaldı.
Defne ilk kez onu bu kadar gergin görüyordu.
"Tamam..." dedi Aras.
Bir süre daha dinledi.
Sonra kısa bir cevap verdi.
"Yarın konuşuruz."
Telefon kapandı.
Balkondaki sessizlik geri döndü.
Ama artık aynı sessizlik değildi.
Biraz önceki sıcaklık kaybolmuştu.
Defne kupasını masaya bıraktı.
"Bir sorun mu var?"
Aras birkaç saniye cevap vermedi.
Sanki söyleyip söylememek arasında kalmış gibiydi.
"Eski bir mesele."
"Önemli görünüyordu."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Biraz."
Defne daha fazla üstelemedi.
Sonuçta onun hayatıydı.
Ama içindeki huzursuzluk geçmiyordu.
Ertesi sabah.
Defne erken uyandı.
Otelin restoranına indiğinde Aras çoktan kahvaltı yapıyordu.
Ama bir şey farklıydı.
Gece boyunca sanki yıllar eklenmişti yüzüne.
"Günaydın."
"Günaydın."
Defne karşısına oturdu.
Bir süre sessizce kahvaltı yaptılar.
Sonunda Defne dayanamadı.
"Telefondaki kişi kimdi?"
Aras çatalını bıraktı.
Soruyu bekliyormuş gibiydi.
"Eski nişanlım."
Defne'nin eli havada kaldı.
Nişanlı.
Kelime zihninde yankılandı.
"Nişanlı mı?"
Aras başını salladı.
"Evet."
Defne neden hayal kırıklığına uğradığını anlayamıyordu.
Onun geçmişi vardı elbette.
Ama yine de...
Canı sıkılmıştı.
"Hiç anlatmamıştın."
"Sen de sormamıştın."
Haklıydı.
Ama bu cevap hoşuna gitmedi.
Aras kahvesinden bir yudum aldı.
"Üç yıl önce ayrıldık."
"Şimdi neden arıyor?"
Aras pencereye baktı.
"Çünkü geri dönmüş."
Defne'nin içi sıkıştı.
"Geri dönmüş derken?"
"Şehre."
Defne bakışlarını kaçırdı.
İçinde oluşan duyguyu tanımak istemiyordu.
Kıskançlık mıydı?
Hayır.
Olmamalıydı.
Öğleden sonra sahilde yürüyüşe çıktılar.
Hava güzeldi.
Deniz sakindi.
Ama Defne'nin zihni değildi.
Sürekli aynı şeyi düşünüyordu.
Eski nişanlı.
Aras'ın hayatında bir zamanlar evlenmeyi düşündüğü biri vardı.
Belki hâlâ seviyordu.
Belki de...
"Ne düşünüyorsun?"
Aras'ın sesi onu düşüncelerinden çıkardı.
"Hiç."
"Yalan."
Defne gülümsedi.
"Bu kadar belli mi?"
"Senin her şeyin belli oluyor."
Aras bunu söylerken ona bakıyordu.
Uzun uzun.
Sanki söylemek istediği başka şeyler vardı.
Ama söylemiyordu.
Akşamüstü otele döndüklerinde resepsiyonun önünde genç bir kadın duruyordu.
Uzun kumral saçları vardı.
Şık giyinmişti.
Ve gözleri doğrudan Aras'ı buldu.
Kadın gülümsedi.
Aras ise donup kaldı.
Defne o an kim olduğunu anlamıştı.
Kadın yavaşça onlara doğru yürüdü.
Aras'ın önünde durdu.
"Merhaba."
Aras'ın yüzündeki ifade okunmuyordu.
"Senin burada ne işin var?"
Kadın gözlerini ondan ayırmadı.
"Konuşmamız lazım."
Sonra bakışları Defne'ye kaydı.
Başından aşağı süzdü.
Ve hafifçe gülümsedi.
"Demek bu o."
Defne'nin kalbi bir anda hızlandı.
Çünkü kadın onu tanıyormuş gibi görünüyordu.
Ama asıl korkutucu olan şey...
Aras'ın buna itiraz etmemesiydi.