9. BÖLÜM — GERÇEK
Onur yıllardır sakladığı gerçeği anlatmaya başladı.
O yıllarda ailesinin başı büyük bir beladaydı.
Borçlar, baskılar ve tehditler hayatlarının bir parçası hâline gelmişti.
Onur, yaşananların Zeynep'e zarar verebileceğinden korkmuştu.
Zeynep zaten anne ve babasını kaybetmişti.
Onur onun bir de kendisi yüzünden zarar görmesini istememişti.
Fakat Zeynep'in onu bırakmayacağını biliyordu.
Bu yüzden ona gerçeği anlatmadan gitmeyi seçmişti.
Veda mektubunu yazdığı gece defalarca kararından vazgeçmek istemişti.
Ama sonunda gitmişti.
Zeynep sessizce dinledi.
Sonra gözlerini kaldırdı.
“Beni koruduğunu mu düşündün?”
Onur başını salladı.
“Evet.”
Zeynep'in gözlerinden yaş aktı.
“Belki beni korumak istedin. Ama beni en çok yaralayan şeyi yaptın.”
Onur sustu.
“Beni yalnız bıraktın.”
“Biliyorum.”
“Hayatımın en kötü döneminde gittin.”
“Biliyorum.”
“Ve yıllarca seni bekledim.”
Onur'un gözleri doldu.
“Ben de seni unutmadım.”
Zeynep başını çevirdi.
“Bunu duymak acımı yok etmiyor.”
“Biliyorum.”
“Şu an sana sarılıp her şeyi unutamam.”
Onur sessizce cevap verdi.
“Bunu senden istemiyorum.”
Zeynep ona baktı.
“Peki ne istiyorsun?”
Onur birkaç saniye düşündü.
“Sadece bu kez karar vermeyi sana bırakmak istiyorum.”
Zeynep hiçbir şey söylemedi.
O gece eve döndü.
Onur ise arkasından gitmedi.
Çünkü ilk kez Zeynep'in neye ihtiyacı olduğunu gerçekten anlamıştı.