8. BÖLÜM — ESKİ FULAR
Bir akşam Samet ve Zeynep, Onur'un evine yemeğe davet edildi.
Yemek boyunca herkes sohbet etti.
Bir süre sonra Zeynep'in tuvalete gitmesi gerekti.
Koridorda yürürken Onur'un odusunun kapısının açık olduğunu gördü.
İçeri girmek istemiyordu.
Fakat komodinin üzerindeki bir şey dikkatini çekti.
Bir fular.
Zeynep o fuları tanıyordu.
Yıllar önce Onur'a verdiği fular.
Yanında da kalp şeklinde bir kolye vardı.
Zeynep kolyeyi eline aldı.
İçini açtı.
Fotoğrafı gördüğü anda donup kaldı.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Zeynep'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Demek Onur onu hiç unutmamıştı.
Kolyeyi ve fuları alıp salona döndü.
Onur onu görünce ayağa kalktı.
Zeynep kolyeyi masanın üzerine bıraktı.
“Bu ne?”
Onur cevap vermedi.
Zeynep'in sesi titredi.
“Sen beni ilk gördüğün gün tanıdın.”
Onur başını eğdi.
“Evet.”
“Bana neden söylemedin?”
Onur sustu.
Zeynep'in gözlerinden yaşlar akıyordu.
“Bunca yıl sonra karşıma çıktın. Her gün şirketimde benimle konuşuyorsun. Ama bana gerçeği söylemedin.”
Onur derin bir nefes aldı.
“Çünkü senden korktum.”
“Benden mi?”
“Benden nefret ettiğini düşündüm.”
Zeynep'in sesi kırıldı.
“Peki neden gittin?”
Bu kez Onur cevap vermek zorundaydı.