4. BÖLÜM — VEDA MEKTUBU
Onur ve Zeynep'in ilişkisi gün geçtikçe daha da güçlendi.
Birbirlerinden ayrılmak istemiyorlardı.
Gelecek hakkında hayaller kuruyorlardı.
Zeynep, hayatında ilk kez güzel günlerin gerçekten geleceğine inanmaya başlamıştı.
Ama Onur son zamanlarda değişmişti.
Bazen telefonuna gelen aramalara cevap vermiyor, bazen Zeynep konuşurken dalıp gidiyordu.
“Bir şey mi oldu?” diye soruyordu Zeynep.
Onur her defasında gülümsüyordu.
“Yok. Bir şey yok.”
Fakat bir şey vardı.
Zeynep bunu hissediyordu.
Bir sabah kapısını açtığında yerde bir zarf gördü.
Üzerinde yalnızca adı vardı.
Zeynep.
Mektubu açtı.
Onur gidiyordu.
Nedenini anlatmıyordu.
Nereye gittiğini söylemiyordu.
Sadece veda ediyordu.
Zeynep'in elleri titremeye başladı.
Koşarak Onur'un evine gitti.
Ama ev boştu.
Onur gitmişti.
Gerçekten gitmişti.
Zeynep günlerce onu bekledi.
Sonra haftalar geçti.
Onur dönmedi.
Zeynep okula gitmeyi bıraktı.
Evden çıkmadı.
Bir ay boyunca kendisini toparlayamadı.
Sonunda ayağa kalktı.
Ama içindeki sevgi yerini öfkeye bırakmıştı.
Onur'u hayatından tamamen silmeye karar verdi.
Fakat bilmediği bir şey vardı.
Onur'un gidişinin ardında, Zeynep'in henüz bilmediği büyük bir gerçek vardı.