-Ben geldikten sonra ne olmuş olabilir ki?
Dalgın gözlerle yere bakan Yusuf'a döndüm
-Ne olucak Yusuf,Mete saçmalıyor işte
-Bakışları hiç öyle değildi ama
-Emin degilim,Mete Yağız gittiğinden berri garip senlik birşey değildir eminim.
-Umarım
-Hem sen ne ara geldin yanımıza?
Cebinden benim telefonumu çıkarıp konuşmaya devam etti
-Telefonun çaldı sen sınıftan çıkarken telefonun çaldı,bende sana getirmek için geldim peşinizden
Bana uzattı ve gülümseyerek konuşmaya devam etti
-Annen ısrarla aradı açmak istemedim yanlış anlaşılmasın diye istersen bir konuş
-Allah Allah niye aradı ki okulda olduğumu biliyor
-Orasını bilemem Adel Hanım
-Peki sağolun Yusuf Bey
-Ne demek efendim vazifemiz
Arkadan gelen zil sesi ile ikimizde okula doğru yürümeye devam ettik.
-----------------------------------------------------------------------
Çıkışta Mete'yi alıp arka bahçeye götürdüm.Hala sınırlıydı.Bu siniri bana mı yoksa başka birşeye miydi anlam veremiyordum ki hemen söze başlamayı tercih ettim.
-Mete ne oluyor?
-Ne diyorsun Adel?
-Diyorum ki tenefüste Yusuf'a soylediklerin neydi?
-Azıcık da doğruları konuşalım ha Adel Hanım?
-Konuşalım Mete ama Yusuf ne alaka?
-Çünkü sorunumuzun temeli Yusuf denen arkadaşın yoksa sevdiceğin mi demeliydim ha?
-Ne diyorsun Mete düzgün konuş!
-Benim söylediklerim gayet düzgün bence Adel sen bir kendine çeki düzen ver istersen
-Ne varmış lan benim hayatımda!
-Hah işte sorun da bu ya sen hayatında ki insanları daha bilmiyorsun!
-Mete açık açık konuşsana!
-Adel cidden körsün kızım!Daha burnunun dibindeki seni seven insanı göremeyecek kadar körsün!
-N-Ne saçmalıyorsun?
-Bosver Adel sen istesende anlayamazsın ki zaten.
-Ne diyorsun Mete!
-İş işten geçti diyorum Adel!
Son sözü karşısında kendimi sorgularken Mete çoktan yanımdan ayrılmış,çantasını sağ koluna takıp servise binmişti.
