Arkamdan Adel diye bir ses geldi, fakat arkamı döndüğümde Yağız yoktu!
-Adel!
Arkamı döndüm ki seslenen kişi Yusuf'tu
-Yusuf?
Gülümsedi.
-Dönmüşsün?
-Kıssa bir süreliğine sadece.
Şaşkın bakışlarım karşısında utanmış olmalı ki;
-Sevinmedin galiba
-Hayır yok yani sey öyle değil
-Yürüyelim mi?
-O-olur
Bahçeden çıkıp tekrar dışarıya adımımı attım.Yusuf değişmişti...
Gerçi size Yusuf'tan bahsetmiş mıydım?
Yusuf benim çocukluk arkadaşım.Ozamanlar pek sessiz biriydim.Yusuf ile yaz tatilinde gittiğimiz tatildeki otel arayiciligi ile tanışmıştık.
Sahile yakın bir yerde bir banka oturduk.Yusuf üzerine ona en çok yakışdirdigim küçükken de Sıkla giydiği o renkte gri bir sweatshirt giymişti altında ise kot bir pantolon ve beyaz sade ve şık bir spor ayakkabısı giymişti.
...
-Görüşmeyeli daha bir utangaç olmuşsun
-Y-yok seni karşımda görünce korktum ee şey yani heyecanlandım,sevindim
işte canım ohhh be aciklayabildim kendimi!
Yusuf kocaman bir kahkaha patlattı.
-Ama enerjin hâlâ çok güzel,sende...
Bir dakikaa Yusuf daha yeni bana iltifat mı etmişti?Yok canım daha neler...
-Eee nasıl gidiyor hayat?
-Güzel işte senin?
-Benim de öyle normal işte her zaman ki gibi.
Kıssa bir sessizlik oldu ama sessizliği benim aklımı kurcalayan o vahim soru oldu.
-Yusuf
-Efendim?
-Neden kalmıyorsunuz Türkiye'de?
-Adel biliyorsun işte ailemin işi nedeniyle kalamıyoruz.
-Anneannende kalabilirsin?
-Kalmamı bu kadar çok mu istiyorsun?
-Hayır yani evet tabikide isterim
Kafasını kumsala doğru çevirdi gülümsüyordu.Yusuf küçükken de çok sessizdi hâlâ sessiz...
-Gidelim mi istersen soğuk oldu?
-Olur
Evime kadar eslik etti.
Sonrada el sallayıp eve girdim Yusuf hala bana bakıyordu.
