Karanlık bir odada, bir masanın etrafında toplanmış insanlar vardı.
Takım elbiseli ve maskeli insanlar,
Odayı sadece donuk ve bir kişi hariç kimseyi veya hiç bir şeyi aydınlatmayan ekran ışığı dolduruyordu.
Tek bir kişiyi,
Masadaki gölgeler fısıldaşıyor ve mırıldanıyordu. Hepsi sanki anneleri olan ışıktan çekiniyordu. Bir kişi hariç. Kardeşleri gibi annesinden çekinmeyen biri. O Gökyüzüydü. Asıl karanlığı gece belli olan. Herkes uyurken uyanık olan ve annesine bile kendi yüzünü göstermeyen biriydi. Annesinden çekinmesine gerek bile yoktu.
Elini sertçe masaya vurup" O formülü istiyorum. Anlıyor musunuz? Hem formülü ve hem onu. Plan belli. Bugünden sonra gök yüzünde tek bir yıldız kalmayacak. Hazırsınız ya da değilsiniz çünkü başlıyoruz," dedi. Ve masadan ayrılıp odanın açık balkonundan dışarı çıktı.
Gök yüzüne baktı. Yıldızlarla dolu gök yüzüne. Ve sonra fısıldadı " Bana yaptıklarını unutmadım. İstediğimi alacağım ve hiç bir şey yapamazsın. Gök yüzümde sana dair hiçbir şey kalmaması için gerekirse geceyi ışıklara boğarım,"