Bölüm 2

(♡ Bahar bir insanla da gelebilir insana ⁠♡) ... ... Hiç en güzel rüyanın ortasında uyandığınız oldu mu? İşte ben tam olarak böyle hissediyorum. En güzel duygu selini içime dolduran o mucizeyi bir daha göremedim. Düşünüyorum da acaba ben mi yanlış anladım. O an, onun için sıradan bir günden farksız mıydı? Bu duygu seline kapılmak istemiyorum ama onu düşünmeden de tek bir gün bile geçiremez hâle geldim. Gözleri... gözlerimin içine bakarken acaba nasıl hissettiğimi anladı mı diye düşünüp duruyorum. Tâbi ya; etrafında benim gibi hisseden bir sürü kız vardır hatta sevgilisi bile olabilir. Bende sırf bu yüzden bir haftadır derslere bile gitmiyorum. Çünkü kafamı bir türlü toparlayamıyorum. Hâlâ yatakta kurduğum alarmın çalmasını bekliyorum. Elbette sırf onu düşündüm diye uyuyamamazlık yapmadım. Biraz kitap okudum. Tamam... Gerçeği söylemek gerekirse kitap değil de içindeki o notu kaç kere okudum hatırlamıyorum bile. Göz göze gelmemiz dakikaları bile doldurmaz belki ama kalbim o süreyi hâlâ yaşamaya devam ediyor. Aşkın, hayatımı bu denli etkileyeceğini hiç düşünmemiştim. Sanırım bu duyguyu en başında çok hafife almışım. Şimdi ise ona yenildim. Sonunda alarm çalıyor. Derse gitme vakti. Yolda bir sakız atıyorum ağzıma. Sizler de sakız falına inanır mısınız? Ben her zaman içinde yazan sözleri muhakkak okurum. Bugün de bakalım falım da ne yazıyor: Sanma aranız uçurum Yapma şimdiden yorum Bulacak bir yolunu Diyecek seni seviyorum ... Bu bir şaka olmalı. Yüzümdeki heyecanı görüyor olsanız bana muhakkak güler, deli olduğumu söylerdiniz. O geliyor aklıma. Tıpkı bir rüzgâr gibiydi...bir an esti, sonra kayboldu ama izi hâlâ benimle. İşte şimdi derse çok istekli ve motiveyim. Fala dalıp ders saatini unuttuk. Hızlıca merdivenleri çıkıp sınıf kapısına ulaştığım da derin bir nefes alıp kapıyı tıklatıp içeri giriyorum. "Özür dilerim hocam. Gelebilir miyim acaba?" "Siz birinci sınıflar hiç değişmiyorsunuz. Geç bakalım ve bir daha geç kalma." "Bir daha olmaz hocam. Teşekkür ederim." Bulduğum ilk boşluğa oturuyorum. Ders boyunca dikkatimi dağıtacak hiçbir şeye izin vermeyip dersi verimli geçirdiğim için gerçekten mutluyum. Kitaplarımı toplarken sırayı tıklatan bir el ile toparlanmaya ara verip kafamı kaldırıyorum. Verilen bu ara dünyanın en güzel anı olabilir. Çünkü bu o!!! Esen tatlı bir rüzgâr... Aynı bakış, tanıdık gelen yabancılık. Sanki gözleriyle bana bir şey söylemek istiyor ama cesaret edemiyor gibi. "Tekrar karşılaştık. Nasılsın bakalım peri kızı?" "Bee...ben iyiyim siz hayır sen nasılsın?" Gülümsüyor. Komik çünkü. Konuşmama ne oldu böyle. "Bende iyiyim teşekkür ederim. Demek birinci sınıfsın. Bu arada biz tanışamadık. Benim adım..." Olamaz! Telefonu da çalacak zamanı buldu. İkinci kez gidişine şahit olmam gerekiyor. "Üzgünüm, gitmem gerekiyor. Görüşürüz...peri kızı." Yine aynı son... Ne kadar garip değil mi? Rüzgâr gibi geliyor, tam dokunacak gibi oluyorum...sonra bir anda kayboluyor. Oysa kendimi hazırlamıştım. Bir daha karşılaşırsak adını öğrenip, telefon numarasını isteyecektim. Ama dilim tutuluyordu az daha. Hayır! Bu sefer böyle gitmesine izin veremem. Hızlıca eşyalarımı toplayıp sınıftan çıkıyorum. Fakat ona dair tek bir iz bile yok. Söyledim ya; bir rüzgâr gibi. Bir şeyleri yerinden oynatır...sonra sessizce uzaklaşır. Ama ben, her seferinde biraz daha kazınıyor kalbime. Elbette üzülmüyorum. Nasıl olsa tekrar bir araya geleceğiz. Falı unutmadım nasılsa. :)