Uyandığımda lüks bir odadaydım. Bana telaşla bakan iri yarı yakışıklı bir adam gördüm. Tanrıça gibiydi gözlerimi alamıyorum. Bir an konuşmasıyla sert ama narin sesi bana huzur verdi. "Çok özür dilerim, beni affet yalvarırım o gün seni bırakmamalıydım. İyi misin su getittiriyim mi?" dedi. Anlamamıştım onu tanımıyordum. Ağzımdan saadece "seni t-tanımıyorum ki" kelimeleri çıkabildi. Ağlamaya başladı. "Yalvarırım bana böyle deme seni çok seviyorum sen benim öz ve öz kardeşimsin." dedi. Galiba kardeşini kaybetmiş ve beni kardeşi sanıyordu. "Üzgünüm ama ben senin kardeşin değilim. Seni tanımıyorum." dedim. "Sen ciddi misin? Hani bu kolyeni sana ben almıştım hatırlamıyor musun?" dedi naif bir sesle. "Bu benim ölen babam ve annemden hatta alt tarafında 3ümüzün resmi var" dedim. Sesim tedirgin çıkmıştı. Onu üzmek istemiyordum. Boynumdan sarkan kolyeyi narince aldı. İçini açtı ve dediğim gibi bizim resimlerimizi gördü. Somurttu. Kardeşinin bulma sevincine kapılmıştı ama tanımadığı birini kardeşi sanmıştı. "Üzgünüm seni kaybolan kardeşim sandım." dedi. "Bende ailemi kaybettim. Bazen insanlar gerçeklere inanmak istemez. Sende benim gibi onlardansın." dedim. "Keşke kabullenebilsem keşke kabullenebilsek..." diyebildi. Sonra kendini toparlayıp "Her neyse seni evine bırakayım." dedi.
2 SAAT SONRA
Eve gelmiştim. Hayatımın şokunu yaşadım. Galiba o adam mafyaydı ve bana birşey yapabilirdi. Odada yaklaşık 5 tane Koruma vardı. Bir an aklıma kolyem geldi. Şükürler olsun duruyordu. Bana ve kolyemi birşey yapmamıştı.