Bölüm 2

Onu ilk gördüğüm anı hatırlıyorum. Zamanın yavaşladığı, kalabalığın silindiği o anı. Herkes oradaydı ama ben sadece onu görüyordum. Gözlerimiz bir anlığına buluştu; ne selam vardı ne söz. Ama içimde bir şey oldu. Sanki hayat, “işte” dedi. O gün eve döndüğümde hiçbir şey anlatmak istemedim kimseye. Çünkü bazı duygular anlatılınca küçülür. Ben içimde büyüsün istedim. Kalbimde adını bilmediğim ama çoktan yer etmiş bir his vardı. O an şunu bilmiyordum: Bu, yıldırım türü bir aşktı. Kaçılmazdı.