Ertesi sabah hava şaşırtıcı derecede güneşliydi.
Dün yağan yağmurdan geriye sadece ıslak kaldırımlar kalmıştı.
Alia okulun demir kapısından içeri girerken her zamanki gibi kulaklığını taktı. Müzik açmadı. Kulaklık, insanlara "Benimle konuşmayın." demenin sessiz yoluydu.
Koridorda yürürken omzunu çantasına biraz daha gömdü.
Kimsenin dikkatini çekmeden sınıfa ulaşmak istiyordu.
Kapıyı açtı.
Sınıfta henüz çok az kişi vardı.
Ve pencerenin yanında biri oturuyordu.
Ethan.
Başını kitabından kaldırdı.
Alia'yı görünce içten bir gülümsemeyle elini kaldırdı.
"Günaydın."
Alia duraksadı.
Kimse uzun zamandır ona bu kadar normal bir "günaydın" dememişti.
"...Günaydın."
Ethan çantasından küçük bir çikolata çıkardı.
"Al."
Alia şaşkınlıkla baktı.
"Niye?"
"Dün markette iki tane almışım."
"Ben alamam."
"Neden?"
"Bilmem..."
Ethan omuz silkti.
"O zaman ben de yemem."
Alia istemsizce güldü.
"Bu nasıl mantık?"
"Pek mantıklı değil."
"Fark ettim."
İkisi de hafifçe gülümsedi.
O anda sınıfa birkaç kişi girdi.
"Vay vay, bizim Depremin sevgilisi mi olmuş ha? Ama Alia çok çabuk alışıyorsun. Kimse seni sevmeyecek herkes senle dalga geçmek için sevgili olacak. Kendini güzel falan sanma bence yürüdüğünde yer sallanıyor Alia. Sen hala kendini güzel mi sanıyorsun" Bu ses noah'tan gelmişti. O benim en iyi arkadaşımdı. En azından ben zayıfken öyleydi.
"Ethan... Çikolatayı al. Ben... Ben bunu yiyemem özür dilerim" Koştum. Tuvalete koştum Geçen gün ki şeyi yapıcaktım. Sanırım puanlık düşüncem buydu.
"ALİA! NEREYE?" Ethan arkamdan sesleniyordu. Tuvaletin içine girdim kapıdan Ethan sesleniyordu.
"Alia? İyi misin" Sesi titrek çıkmıştı. Sanırım beni merak etmişti... SAÇMALA ALİA SENİ SEVEN Mİ VAR! Saçlarını tek eliyle geriye doğru topladı, diğer elinin parmaklarını boğazının derinliklerine doğru itti. İlk başta sadece kuru bir öksürük ve boğulma hissi geldi; gözleri anında yaşardı, boğazı yandı. Vazgeçmedi. Parmaklarını biraz daha baskıyla bastırdığında, o kaçınılmaz kasılma tüm vücudunu sardı.
Midesi şiddetle yukarı doğru kasıldı. Kendini durduramayacağı o eşik geçilmişti. Boğazından yükselen yakıcı acıyla birlikte her şey lavaboya döküldü. Nefesi tamamen kesilmişti, göğsü hızla indi çıktı. Gözlerinden akan yaşlar yanaklarındaki sıcaklıkla karışıyordu.
Derin, hırıltılı bir nefes alarak doğruldu. Parmakları hala lavabonun kenarına asılıydı, bacakları onu taşımakta zorlanıyordu. Musluğu sonuna kadar açtı; akan suyun sesi banyonun sessizliğini bölerken, o sadece derin bir nefes alıp o anlık hafifleme hissinin içinde kaybolmaya çalıştı.
"ALİA NAPIYOSUN!" Ethan hala bana sesleniyordu. Sanırım beni gerçekten merak etmişti. Beni neden merak etmişti ki?
"Alia? Sen iyi misin. Biraz daha cevap vermezsen nöbetçi hoca çağıracağım haberin olsun." Dedi tehditkâr bir sesle.
Kapıyı açıp tuvalet kabininden çıktım. Musluğa doğru ilerledim. Suyu açtım ve ellerimi yıkadım.
Kısık bir sesle "İyiyim ben... " Dedim. Ethan rahatlamış- tı ama sesi hala endişeliydi. "Hayır, hiçte iyi değilsin Alia" Dedi. Adımlarımı kapıya doğru ilerlettim "Gerçekten iyiyim... Sadece bir tık bitkinim" Dedim. Kapıdan çıktığım da Ethanın eli benim omzuma dolandı. Anlık bir korkuyla geriye kaçtım. Ethan tepkimi fark etmiş olacak ki "Sakin ol... Bitkinlikten bayılacaksın düşmemek için tutucaktım"
O gün ilk defa birinin beni anladığını hissettim.