Sabahın erken saatlerinde Amine mahmur bir uykudan uyandı. Kahvaltısı lnı yapmak için ortak salona indiğinde Edizi görememişti. Sınıfta gördüğünde Aminenin istemsiz bir şekilde heyecanlandı neden böyle olduğunu anlayamıyordu ensesini tuttu ve ona doğru yöneldi. Ediz "günaydınnn"dedi Amine ise gözlerini kapatıp"günaydın"dedi. Ediz birkaç saniye
Aminenin gözlerinde büyülenmiş gibi ona baktı "neler oluyor"dedi Amine Ediz başını kaldırıp"tekrar tekrar bunu sorman çok garip" diyip hafifçe gülümsedi.
---
Amine ve Ediz, Profesör Serpil’in dersinden çıkıp koridora yöneldiklerinde, Hogwarts’ın taş duvarları arasında yankılanan öğrenci sesleri arasında yürümeye başladılar. Sınıftan çıktıkları anda Ediz bir adım geri kalmıştı ama göz ucuyla Amine’yi süzüyordu. Amine bunu fark etti ama umursamıyormuş gibi davranmayı tercih etti.
Koridorun köşesine vardıklarında, Ediz aniden Amine’nin bileğinden tuttu ve onu sessiz, boşalmış bir sınıfa doğru çekti. Amine kaşlarını çattı ama karşı koymadı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu, sesi sertti.
Ediz kapıyı arkasından kapatıp ona yaklaştı. Gözleri tuhaf bir şekilde ciddileşmişti. “Seninle konuşmam lazım.”
Amine, Ediz’in gözlerindeki derin bakışa dayanamayarak başını çevirdi. “Ne hakkında?”
Ediz bir adım daha attı, aralarındaki mesafe iyice kapanmıştı. O kadar yakındılar ki, Amine Ediz’in nefesini yüzünde hissedebiliyordu. Bu kadar yaklaşması sinirini bozmuştu ama aynı zamanda kalbinin hızlandığını da fark etti.
“Leyla’yla konuştun mu?” diye sordu Ediz, sesi alçaktı ama gergindi.
Amine’nin içi bir an için tuhaf bir şekilde sıkıştı. Leyla’nın bahçede söyledikleri mi onu böyle yaptı? Ama belli etmemeliydi. Kollarını göğsünde bağladı ve başını kaldırarak Ediz’in gözlerinin içine baktı. “Evet, konuştum. Beni bahçeye çağırdı.”
Ediz’in yüzü hafifçe gerildi. “Ne dedi?”
Amine, onun bu kadar gerilmesini görmekten tuhaf bir şekilde hoşlandı. Hafifçe omuz silkti. “Senin hakkında konuştu. Seni sevdiğini, seni neden terk ettiğini anlamadığını söyledi.”
Ediz derin bir nefes aldı. “Onun anlattığı şeylerin hepsine inanıyor musun?”
Amine gözlerini kıstı. “Neden inanmayayım?”
Ediz bir an sustu, sonra biraz daha yaklaştı. Artık neredeyse aralarında hiç mesafe kalmamıştı. Amine istemsizce geriye yaslanmak zorunda kaldı.
“Çünkü o ilişki hiçbir zaman gerçek değildi,” dedi Ediz, sesi buğuluydu.
Amine gözlerini kırpıştırdı. “Ne demek istiyorsun?”
Ediz derin bir nefes aldı. “Ben Leyla’yla birlikteydim çünkü annem öyle istedi. Annelerimiz çok yakın arkadaşlar. Onunla çıkmamı istediği için, öyle yaptım.”
Amine’nin kalbi hızlandı ama hiçbir şey belli etmemeliydi. Kaşlarını kaldırdı. “Ve sonra onu terk ettin?”
Ediz başını salladı. “Çünkü istemediğim bir şeyi daha fazla sürdüremezdim.”
Amine bunu duyduğunda içi tuhaf bir şekilde kıpırdadı. Ama belli etmemeliydi.
“Bunu bana neden anlatıyorsun?” diye sordu, sesi meydan okuyucu çıkmıştı.
Ediz bir an duraksadı, sonra başını eğerek hafifçe gülümsedi. “Çünkü bilmeni istiyorum.”
Amine yutkundu ama kendini toparladı. “Beni ilgilendirmez,” dedi ve hızlıca geri adım atıp sınıfın kapısını açtı.
Ama tam çıkarken, Ediz bileğinden tuttu ve onu bir kez daha kendine çekti. Yüzü, Amine’nin yüzüne o kadar yakındı ki, dudakları neredeyse değecek gibiydi.
“Bence ilgilendiriyor,” dedi fısıltıyla.
Amine bir an nefesini tuttu. Gözleri Ediz’in gözlerine kilitlendi. Beni deli mi etmeye çalışıyorsun? diye düşündü. Ama sonra bileğini sertçe çekti, ona meydan okuyan bir bakış attı ve kapıyı hızla açıp çıktı.
Koridorda hızla yürürken, kalbi deli gibi çarpıyordu. Bu çocuk beni çıldırtacak.