Adım 001. Ama aslında bu kampın kobay farelerinden bir tanesiyim. Buraya deney için 9 yaşında getirildim. Ya da daha doğrusu kaçırıldım. Buraya potasiyeli olan 8 ila 13 yaşındaki çocukları zorla getittirmişler. En son hatırladığım şey bir uçakta olduğumdu. Annem ve babam bana korkmamam gerektiğini söyleyip duruyordu. Etrafta gezinen koca adamların elinde silah vardı ve etrafa bağırıp duruyorlardı. En sonunda uçağı boş bir araziye indirmişlerdi. Herkesi dışarı çıkardılar. Beni ve birkaç çocuğu yanlarına almışlardı ve yetişkinleri tekrar uçağa bindirmişlerdi. O sırada birisinin uçağa bir şey döktüğünü gördüm. Ondan sonrası anladınız işte uçağı yaktılar. İçinde toplam 251 yolcu ile. Ve o görüntüyü bize izlettirdiler. O çığlıklar hâla kulaklarımda... O sıcaklığı hâla hissedebiliyorum. Ve o sıcaktan ölesiye nefret ediyorum. Ben o küçük yaşında intikam nedir bilmiyordum ama ona yakın bir şeyler hissettiğime eminim. Bizi o gün ölesiye dövdüler. Ve gerçekten de ölenler vardı...
Bir suikastçı olarak yetiştirildim o zamanlar adım 0998 di. Bu deneye toplam 1000 kişi almışlardı. Antrenmanda ölenlerin sayısı dersten sonra başarısız olanlardan daha fazlaydı her gün birileri öldürülüyordu. O küçük yaşımda ölümlere alışmıştım. Normal karşılıyordum. Her ölmediğim gün kimsenin görmediği bir yerde tanrıya teşekkür ediyordum. Eğer bir tanrı varsa ona hayatımı borçluydum. O zamanki kaptanın lakabını Grey koymuşlardı büyükler -tabi 13 yaşındakilere büyük denilebilirse-. Derste başarısız olanları gözümüzün önünde kırbaçlayarak öldürüyordu. Çoğu zaman antrenmanlardan ölümcül yaralarla çıkıyorduk. 12 yaşımda adımı 001 yaptılar. O zamanlar duygularım yok olmuştu sadece öldürüyordum karşıma çıkan masum bir sivil olsa dahi gözümü kırpmadan tek hamlede öldürüyordum. Ama şöyle bir şey vardı numaralılara sadıktım onlar benim ailemdi çoğu ölmüş olsa dahi... 003 ve 006 ydı en yakın arkadaşlarım. İlk geldiğimde yaralarımı sardılar, bana yemmek verdiler. Onlar olmasaydı enfeksiyon kapmış yaralarıimla hayata veda ederdim.
13 yaşımda numaralarılardan 47 kişi kalmıştı...
14 yaşıma bazı beni görevlere çağırmaya başladılar. Kimi öldüreceğimi söylüyorlarsa onu öldürüyordum. Hangi şebeke çökerteceğimi onlar söylüyordu ben yapıyordum. Bana ölemeyeceğimi ,öldüreceğimi söylüyorlardı. Bunun işim olduğunu söylüyorladı ben de onların söylediklerini yapıyordum. Onların sadık köpekleriydim. Beni böyle yetiştirmişlerdi çünkü... Ne dedilerse yapmıştım ama onlar bununla yetinmediler... Beni diğerlerine karşı bir tehdit olarak gördüler. Çok acımasız olduğum için beni suçladılar. Beni hem kullanmak istiyorlardı hemde ortadan kaldırmak...
17 yaşımdayken beni yatağımdan çıkartarak sürüklemeye başladılar. Onlara müdahale etmek istiyordum ama başaramadım sanırım bir uyuşturucunun etkisindeydim. Bağırmaya çalıştım ama sesim bile çıkmadı. Beni oturur pozisyonda bir kazığa bağladıklarını hissetmiştim görüşüm hâla bulanıktı ama yüzlerini seçmiştim bunlar numarılardan 003 ve 006 ydı arkadaşlarım..ve Arkalarında sanırım Grey vardı. Bana bunu,bana bu ihaneti yapamazlardı... Kesinlikle Grey onları tehdit ediyordu. Ama tehdit ediyorlarsa dahi onu yenecek gücleri vardı. En az benim kadar güçlülerdi... Bu ihtimallere rağmen onlara ölümüm kıyısındayken bile güvendim. Ve yanıldım.... Üzerimde bir an benzini boşaltmaya başladılar-bunun olacağına inanamıyorum-Ve birisi çakmağı alevlendirdi...
Numaralılar benim ailemdi bunu yapmaları bana ihanet etmeleri çok boktan bir şeydi. Bana ihanet etmemeleri gerekiyordu...
Sıcak... Çok sıcak...Cehennemde miyim? Hayır... B-bu öyle bir sıcak değil. Hayır cehennemde olamam. Bu olamaz. Ben ölemem. Böyle olmamalıydı... Hayır!.. Onlar ölmeliydi. Olamaz...
