Dördüncü gün şehirde herkes birbirine düşman olmaya başladı.
İnsanlar başkalarının hayatına bakıyor, sahip olduklarını kıskanıyor ve kendi hayatlarından nefret ediyordu.
Mira artık oyunun sadece yedi kişiyi hedef almadığını anlamıştı.
Günahlar insanlardan insana bulaşıyordu.
Birinin kıskançlığı diğerinin öfkesini doğuruyor, öfke intikama dönüşüyor, intikam yeni bir açgözlülük yaratıyordu.
Ve bütün bunların merkezinde siyah defter vardı.
Mira defteri yakmaya karar verdi.
Kibriti çaktı.
Defter alev aldı.
Fakat birkaç saniye sonra alev söndü.
Defter zarar görmemişti.
Sadece kapağında yeni bir yazı vardı:
“Beşinci günah yakında.”
Mira fısıldadı:
— Öfke.
Kilisenin kapısı açıldı.
Bu kez gelen kişi Arda'ydı.
Elinde kırık bir ayna vardı.
Mira ona baktı.
Arda'nın yüzü öfkeyle doluydu.
— Bütün bunları sen yaptın.
Mira cevap vermedi.
Arda aynayı yere bıraktı.
— Beni neden seçtin?
Mira başını kaldırdı.
— Çünkü sen ilk kişiydin.
Arda'nın yüzü değişti.
— İlk kişi mi?
Mira'nın gözleri doldu.
— Seni yıllardır tanıyorum.