Mira ilk kez korktu.
Çünkü oyunun kurallarını başından beri kendisinin yazdığını sanmıştı.
Ama artık biri onun da peşindeydi.
Masadaki defter kendi kendine açıldı.
Sayfanın altında yeni bir cümle belirdi:
“Günahları yargılayan kişi, kendi günahını unutursa en büyük günahı işler.”
Mira geri çekildi.
“Sen kimsin?”
Kilisenin içinden bir ses yükseldi.
— Bunu gerçekten bilmiyor musun?
Mira'nın gözleri doldu.
Çocukluğundan beri unutmaya çalıştığı bir anı zihninde yeniden canlandı.
Yıllar önce...
Bir yangın.
Bir ev.
Ve kurtaramadığı küçük kardeşi.
Mira gözlerini kapattı.
“Ben suçlu değildim.”
Ses cevap verdi:
— Hayır. Ama suçluluk duygusunu sevdin.
Mira'nın nefesi kesildi.
Çünkü bazı yaralar iyileşmezdi.
Bazıları insanın karakterine dönüşürdü.