° YAZIN SICAK EZGİSİ °
Giriş
Kederin kıyısından giderken doğan güneşi görürsünüz. Ay kadar, hatta aydan daha tutkulu ışık.
O doğan güneş, yazın habercisidir. Kışın sonudur. Hayat dediğimiz ömrümüzün neşeli yanıdır, belki de soğuk ve karlı kederlerin sandığa kilitlenmesidir, o doğan güneş yazdır, enerjinin, neşenin, aşkın nefes bulduğu yaşam kaynağı...
"Daha fazla yüz!" dendi, dibine kadar ilerledim.
"Daha fazla oku!" dendi, kitapların altında kaldım.
"Daha fazla öğren!" dendi, fazlanında fazlası süründüm.
"Daha fazla koş!" dediklerinde yorulmama imkan vermemişlerdi. Evet her şey fazlaydı ancak, yorulmak yoktu. Oysa ki kimseler bilmazdi yorgun yorgun zar zor atan kalbimi, zar zor çıkan nefesimi.
Bana uzun zamandır üşüteceksin yağmurda durma diyen annem olmadı. Yağmurda ıslandım, yağmurdan sonra açan güneşin gülümseme zorluğunu gördüm. Toprağın o acı ve huzur kokusunu hissettim. Huzurca doğmakta bile olan acıları iliklerimle birlikte yaşadım.
Yaz sevilir, hemde en çok o sevilir. Çünkü güneş gibi açan gülümsemenin huzurunu görür herkes ki çoğu kişi yalandan güler. Benim gibi ler senin gibiler... Ama o düz yüzün altında gülmek isteyen his kadar gerçeği yoktur. O his, karın altında kalan yeşil yaprak gibidir. Hiç yaprak yoktur ama sen varsındır, üstüne üstlük yeşildindir. Yazdan daha yaz değil midir bu?
Yaz eninde sonunda biter gider, kış da öyle. Ama yazında, kışında içinde kalan o huzurlu hisler hep kalır. Aynı huzuru hissetmezsin ama o huzura olan özlemi yaşarsın. İşte bu özlem sana yazdan, kıştan kalan hatıradır.
"Ben otelimize gideceğim. Sen en sevdiğin çizgifilmi izle oğlum." derken ki bir gülüş ve saçlarıma bırakılan bir çift öpücük.
"Tamam annecim." diyen küçük bir çocuk. "Aa marsupilami başlamış anne!" saf duyguları olan çocuk. Sadece gülmeyi, mutlu olmayı bilen cocuk. Taki yeni duygularla karşılaşana kadar.O duyguların mutluluğu unutturana kadar.
Evet, son konuşmam buydu. Bazen sadece o öpüşlere şükrediyorum, keşkeler dahs çokken bunu düşünüyorum, kadayı yememek için...
Annem o gün otele gitmişti, gece bekledim ama gelmemişti.
Takvimlerin yaprakları birer birer döküldü yine gelmedi.
Ağaçların yaprakları ds döküldü, yine gelmedi.
O gidişten sonra yemin ettim, kimsenin hayatından gidip kimseyi bu kadar üzmeyecektim. Çünkü çaresiz bekleyiş güneşin tepesinde yağmur bekleyip yüreğinin yangınını söndürmesini beklemek gibi.
Aradan yıllar geçti, kaç yıl geçti bilmesemde her şey büyüdü, ama en çok büyüyen kalbimdi.
O gün gelmişti, annemin öldüğü otelin sahibi olduğum gün.
"Tansu Kartal." Bu bendim. "Kartal otelin yeni sahibini konuşmasını yapmak üzere sahneye bekliyoruz." Gurur bile hissedemeyecek kadar yaslanmış olamazdım. Sadece 25 yaşındaydım.
"Öncelikle bu unvanı bana veren babama, babama verilmesini sağlayan rahmetli Selma Kartal'a ve tüm aileme teşekkürlerimi sunuyorum. Benim bu yolu aşmamda sizler gibi zorulu yollarım elbette yoktu, ancak üç beş emek karşılığında burdayım. Sizler sayesinde, burda bulunan bulunamayan herkese teşekkür ederim." sahte bir gülüş ve ceketimin düğmelerini bağlayarak salondan ayrılış.
"Abi neden yalan söyledin. Okul birinciliği o kadar çalışma çabalama, emin ol orda olan seni izleyen herkesten çok sen çalışmışsındır." birilerinin emeklerimi bilmesi güzel bir şeymiş. Babamın o yüzünü görmek içindi o sözlerim. Hayatımın ilk yalanı olsa da, değmişti.
"Eyvallah Tarık. Bende biliyorum ama o yüz ifadesi içindi her şey."
"Bende yari sahibim dimi." Labali kuzen.
"Beni şu gazetecilerden geçirirsen pizza yemeye gidecekmişiz Tarık."
"Hayhay abim."
O basamakların zirvesine çıkmıştım. Temeli kırık olsa da, zirveye çıkabilmiştim. Umudu unut diyen kalplerimiz olsa da, o yaz şarkısında geçen umut dolu sözlerin melodisin unutmayın. Yolu gösteren his odur.
