Bölüm 7

Aslında hepimiz Granür ve Vertu'nun çocuklarıyız. Geçmiş ve gelecek onların izlerini taşıyor. granür herşeyin başlangıcın da uçsuz bucaksız kıta da amaçsızca gezerdi açıkmazdı üşümezdi karşısına çıkan bütün kayaları kaldırıp fırlatırdı. Vertu hep üzgündü. Olduğu yerde kalmayı tercih ederdi evreni izler kafasında neden ? Sorusunu düşünürdü. Kendi var oluşunda anlamsızlık bulurdu çıkmaza girerdi. Hayatları boyunca yanlız olan granür ve vertu. Bir daha kimsenin yanlız kalmaması için hayat vericeklerdi. Granür'ün öfkesi önüne çıkan bütün kayaları fırlatmak istemesi onların aşkı keşfetmelerine sebep olucaktı . En basit duygu olan öfke en komplike olan duyguyu doğurucaktı aşkı. Evrenin temeli aşk ve öfkedir. Kendimize aşık oluruz hep kendimiz için en iyisini isteriz . Öfkeyi de karşımızdaki rakip için kullanırız . Onu yenip hayatta kalmak , kendimizi mutlu edip aşkımızı sürdürmek için. vertu öfkeliydi ve güçlüydü. Yıldızları arzulardı yıldızları kendi hapishanesinde ki gardiyanlar olarak görürdü. İlk kayaya ayak bastığında geceden çok korktu karanlık onun yanlız olduğunu hissettirirdi. Defalarca yıldızlara dokunmaya çalıştı . Yıldızları düşürmeye çalıştı. Her seferinde başarısız oldu her başarısızlığın da onu bu hapishanede tutan gardiyanların kahkahalarını hissetti öfkeliydi. Ölmek için dünyanın sonuna defalarca kez gitti ama ölümü öfkesi ile yenemedi. Vertu ile karşılaması toprağa ilk ayak basışından kısa süre sonra olucaktı . Vertu yıldızları arkadaşı olarak görürdü ayı annesi güneşi babası olarak görürdü . Yıldızları da kardeşleri. Onları izler onlara dokunamadıgı için üzülürdü. Neden ? Sorusunu düşünürken nasıl ? Sorusu aklına geldi . Bu uçsuz bucaksız yerde tek olamazdı. Kardeşlerine ulaşmalıydı. Anne ve babasının varlığından emindi ama onların anne ve babasından şüpheliydi çünkü var oluşsal bir ikilem oluyordu sonsuz döngü. Öyle bir varlık olmalıydı ki başı ve sonu olmamalıydı . Doğa olabilir miydi ? Olmazdı çünkü babasına ve yağmura ihtiyacı vardı . Kendisi olabilir miydi nasıl doğduğunu bilmiyordu, yürümeyi sanki her zaman biliyor gibiydi. Kendi başlangıcı yoktu. Sonu ise bir gizemdi .