Davin le konuşmak gerçekten çok güzel bir duyguydu ama malesef bu güzel şeylerin de bir sonu olmak zorunda öyle değilmi.
İçeriye hoca girince Davin bana "görüşürüz Nova" dediğin de ben de hemen "görüşürüz Davin" dedim. Hoca geldiğini beli etmek için elini tahtaya vurduğunda konuşan birkaç kişi de sustu. Hoca hoşnut olmuş bir tavırla "günaydın çocuklar" dedi hep bir ağızdan "günaydın hocam" dedik
Hoca bugün ne yapacağımızı açıkladıktan sonra derse başladı. Ama ben dinleyemiyordum çünkü aklım Davin deydi şuan ne yapıyor diye içimden düşünürken daldığımın hiç farkında değildim Hoca "Nova tahtaya bakalım lütfen" dediğin de hemen yerimde sıçradım.
Eda anlamaz gözlerle bana bakarken yok birşey dergibi elimi saladığımda Davinin bana baktığını gördüm gözlerimiz buluşunca ben hemen önüme dönüp hocayı dinlemeye çalıştım ama pek başarılı olamıyordum.
Birkaç dakika sonra üstümde izleniyormuşum gibi bir his vardı. Ama dayanamayıp ona baktığımda onun da bana baktığını gördüm, o beni izlemekten dersi dinlemiyordu bende onu düşünmekten dinlemiyordum ne güzel.
Zil çaldığında Hoca "Nova bir buraya gelebilir misin" dediğin de Eda da yanıma gelmesini bekledikten sonra "efendim hocam" dedim hoca " bu günler çok dalgınsın farkında mısın" dediğin de "evet hocam farkındayım" dedim o sırada Eda da elimi tuttuğunda ben onun elini daha sıkı kavradım. O sırada kapıdan bir ses geldi "hocam izninizle Nova yı alabilir miyim" dedi Davin hocada "hayır ama birazdan yolarım yanınıza" dediğin de Davin de elimden gelen bu der gibi baktı bana
Hoca birkaç şey daha söyledikten sonra hemen Davini bulmak için sınıfın dışından çıktığım an Davinin beni tutup aşağıya doğru olan merdivenlere yönlendirdi.
Eda da bize yetişmek için koştuğunu farkettim en sonunda Davin durduğunda Eda da hemen bize yetişebildi.