Karşısındaki sarı saçlı oğlan hiç istifini bozmadan soru sormak için Yeşim’e tekrar baktı.
”Sen kimsin? Seni hiç görmemiştim.”
Yeşim siniri bozulmuş bir bakış atarken sesini yükselterek konuştu.
”Asıl sen kimsin? Benim buraya girişteki öğretmenden iznim var ama senin?”
derken sarı saçlar kafasını kurcalamaya başlamıştı. Yeşil gözler ona bir şey andırmasa da sarı saçlar ona birini hatırlatıyordu. Çok uzak değildi, hemen hatırlayabileceği birisine…
“Niye bakıyorsun sabahtan beri? Anahtarı almaya geldim.”
”Ne anahtarı?” derken cebindeki anahtarın kancasına asılmış birkaç tane daha anahtar olduğunu fark etti Yeşim.
”Hala vermezsen öğretmenler odasının önünde kuyruk oluşturacaksın.”
Yeşim anlık panikle cebine uzanacakken hala tekvando raketini elinde tuttuğunu fark etti. Raketi hızlıca kenara fırlatıp cebinden anahtarları çıkardı.
Karşısındaki çocuğa anahtarı uzatırken sorduğu soruyu hatırlattı.
”Hala kim olduğunu söylemedin…”
Yeşim bunu söylerken hala sarı saçlara dalmıştı. Hala birine benzetiyordu sarı saçları ama çıkarım yapamıyordu.
”Giriştekine benziyor…” diye mırıldansa da sesli düşüncesine engel olamamıştı.
Oğlan arka kapıdan çıkarken hiç istifini bozmadan tekrar Yeşim’e döndü.
”Ha bu arada ben Gökay!”
Yeşimde mimik oynamamıştı ama Gökay son cümlesini söyleyip gittiğinde şaşırmadan edememişti.
”Ve evet benziyorum çünkü girişteki benim annem!”
Yeşim sesli düşündüğünü fark edince utancından hızlıca ısındığı alana doğru ilerleyip tekvando çalışmaya devam etti.