Zaten Antalyanın ilçesinde kalıyorduk o yüzden gidiş,dönüş sıkıntı olmayacaktı. Antalya'ya geldiğimizde Taksiciye istediği mevlayı verdim ve Antalya otobüs kartını çıkarıp durağa doğru ilerledim. Durak genel olarak gençlerle doluydu. Yanımda olan kıza başımı çevirip konuşmay başladım ''Pardon Melisa Mukayyet Yurduna hangi otobüsle gidebilirim'' Kız bana bakma tenezzülünde bile bulunmamıştı.Tek yaptığı beni baştan aşağı süzmesiydi.
Bu egoistten yanıt gelmediğinde iç çektim. Böyle olmayacaktı. Galiba tüm otobüs şoförlerine tek tek soracaktım.
Otobüse binip kapa kapnmadan hızlıca yurdun oraya gidip gitmediğini sordum. Ardından 6 otobüse daha böyle yaptım artık tükenmiştim.Bavuu otobüse taşı.Bavulu otobüsten indir. 6 defa tam 6 defa bu döngüyü ben yaptım ve artık ellerimi,kollarımı hisstemez olmuştum!!
Gelen otobüse binmedim bile hemen kapıdan soruyu sordum. Çok şükür bu adam evet demişti inanamıyorum! Evet demişti!!! Tamam sakin ol Kardelen evlilik teklifine evet demedi.Derin bir nefes aldım ve bavulu kaldırmaya çalıştım. Ama.. Olmuyordu! Artık kollarımın enerjisi bitmişti. Kaslarım çalışmıyordu ki.. Gördüğüm baklava kadar tatlı olan ve benim bitmiş kaslarımı yeniden çalıştıran o bebek suratlı kumral çocuk önümde bitti!