Gözlerimi annemin o meleksi sesiyle açtım mutfaktan bana '' Gece'm kahvaltı hazır, hazırlan da gel '' diye sesleniyordu. Yerimden doğruldum ve banyoya gitmek için yataktan kalktım.
Banyoda siyah dalgalı saçlarımı sıkı bir at kuyruğu yaptım ve perçemlerimi serbest bıraktım. Elimi yüzümü yıkadıktan sonrada banyodan çıktım.
Anne ve babamın konuşacakları beni korkutuyordu. Acaba bana nasıl bir açıklama yapacaklardı? Kafamdan
bu tarz düşüncelerisilip yüzüme tatlı bir gülümseme kondurdum, her zaman yaptığım gibi.
Zıplayarak tabakları masaya dizen annemin yanına gidip
yumuşak yanağına minik bir öpücük kondurdum annem
'' Gece'm gene modundasın'' dedi. İçimi görse acaba aynı
şeyleri söyleyebilecek miydi? Ailem, arkadaşlarım ve beni tanıyan herkes bu şekilde davrandıģım zaman beni mutlu
sanıyorlardı. Ama ben yalnızca üzgün olduğumu gizlemek için böyle davranırdım.
Aslında günlük hayatımda da eğlenceli, komik tarafımdır
ama üzgün olduğumda dahada eğlenceli olmaya çalışıyorum.
Ardından her zaman ki yerine, masanın baş köşesine oturmuş olan babamın yanına gittim. Yeni uzamaya
başlayan sakallarının saklamış olduğu yanağına ufak bir
öpücük kondurdum ve babamın yanına oturdum. Kısa bir süre sonra annemde gelip babamın diğer tarafına oturdu.
Annem sırayla çayları doldurmaya başladı ve herkes tabaklarını doldurmaya koyuldu.
Masadan çatal,bıçak sesi dışında hiçbir ses yoktu. Annem '' Gece'm, güzel kızım bizim sana bir şey söylememiz gerekiyor '' sanki söyleyecekleri şeyi bilmiyormuş gibi '' Dinliyorum '' dedim.
Babam '' Prensesim, bildiğin üzere biz annenle pek iyi anlaşamıyoruz ve ortak bir karar alıp annenle yollarımızı ayırmaya karar verdik '' içimde bir burukluk hissediyordum. Aldığım nefesler sanki boğazımda kalıyordu ne alabiliyorum ne verebiliyorum birden
'' Ben ne olacağım '' dedim
Bu sorununda cevabını biliyordum.
Tekrardan babam konuşmaya başladı '' Sen annen ile birlikte Muğla'ya taşınacaksın. Biliyorsun tatlım işlerim
çok yoğun ikimiz burada kalamayız. Hem sana da değişiklik olur. Zaten Ankara'dan sıkıldığını söylüyorsun
yeni bir arkadaş çevren olur güzel vakit geçirirsin yani ''
Babam her kelimesinde haklıydı.
Annem ve babam Ankara'nın en ünlü profesör doktorlarındandı. Annem erken emekliliğe ayrılmıştı. Babam ise hâlâ çalışmaya devam ediyordu. Babam hastalarından ilgi toplamayı oldum olası sevmiş bir insandır ve bence emekliliğe ayrılacak gibi gözükmüyordu.
'' Ama ben seni bırakamam, seni görmeden ben nasıl duracağım.''
Babam her zaman ki ikna edici sesiyle konuşmaya başladı '' Tatlım, tabikii de seni görmeye geleceğim ''
Anneme döndüğümde bana tatlı bir gülümsemeyle bakıyordu '' İnan bana her şey çok güzel olacak, söz ''
Annemin ve babamın ellerini tuttum ve şunları söyledim
'' Siz kendi aranızda ayrılabilirsiniz ama benim yanımda ayrı değilsiniz.'' İkisinden de tamam yanıtını alınca gülümsemeye başladım.
Annem '' Şöyle gül işte ya.'' dedi ardından aklıma bir espiri geldi ve hemen sordum '' Ankara neden hep
soğuk '' İkiside neden dediler bende '' Çünkü 06 olduğu
için '' dediğimde ikiside gülmeye başladı onların gülüşüne bende gülmeye başladım.
Ne vardı sanki hep böyle olsaydık, diğer aileler gibi her günümüz eğlenceli, komik, aksiyonlu geçse ne vardı?
Bize mutluluk haramdı.